08 augustus 2008

Impa krijgt buikpijn van collega M.

Vroeger, toen ik nog echt jong was en het leven veel langer duurde, had ik heel vaak de slappe lach. Op een beduimeld casettebandje is nog te horen hoe ik daar bijna dood aan ben gegaan. Ik drukte met vriendinnetjes altijd op de magische knoppen Play en Record van mijn allereerste radiocassetterecorder en dan namen we hoorspelen op of zaten eindeloos te lullen over niks. Op een dag kondigde vriendinnetje N. op het bandje aan dat ik op haar schouders zou klimmen. Eerst is het even stil en dan hoor je een hoop gestommel en een harde bons. Ik was van het bed op haar schouders geklommen, waarna ze haar evenwicht verloor en ik in mijn kinderkamertje via de lamp, de deur en het bureau hardhandig kennismaakte met het groene kleedje op de vloer. Daarna is er lange tijd niets anders te horen dan twee tienjarigen die samen snikken, hijgen en steunen van de slappe lach tot vriendinnetje N. door haar lachen heen kreunt: 'Mens, ik schrik me wezenloos.'
Op een of andere manier verdwijnt dat als je ouder wordt. Ik moet regelmatig hardop lachen om grappen of films en loop vaak met een glimlach rond die iets te maken heeft met een algeheel Zwitserlevengevoel. Maar echt onder de tafel liggen van het lachen, dat komt er nog maar zelden van.
Tot ik ging werken op het kantoor waar collega M. werkt. Collega M. en ik kunnen af en toe zo hard lachen dat het lijkt alsof het nooit meer ophoudt. Ik heb geen flauw benul waarom en ook andere collega's kijken ons altijd aan alsof we niet goed wijs zijn. En misschien is dat ook wel zo. De helft van de tijd lachen we om een stomme blik of een raar geluid dat de anderen is ontgaan. En als je dan eenmaal bezig bent, is het lachen van de ander zo aanstekelijk dat het alleen maar erger wordt. Vorige week zei ik -oprecht- dat ik de datum 30 juli nooit bewust had meegemaakt. Collega M. verslikte zich, begon te gieren en te piepen en tegen de tijd dat de tranen hem in de ogen stonden, had ik zelf ook buikpijn van het lachen. En of hij alsjeblieft op wilde houden omdat m'n make-up uitliep en ik geen adem meer kon halen.
Uiteindelijk maakt het niet uit waarom je lacht. Het voelt gewoon zo ontzettend goed dat je er minstens een week op kunt teren. Daarom heb ik een rooster gemaakt van de dagen dat ik graag met collega M. wil werken. Dan weet ik zeker dat ik dat shotje endorfinen op gezette tijden krijg. Als het goed is, kom ik daarmee zonder kleerscheuren de winter door.

2 opmerkingen:

Polle zei

Goed geregeld. Ik begrijp dat.
Wat jammer dat ik geen collega's heb.
Als jij nu af en toe dat soort 30 juli-opmerkingen in je stukken verwerkt pik ik het "collegaslappelach"-gevoel ook een beetje mee.

Wenz zei

Ah, een persoonlijke slappelachgenerator. Geef mij ook maar zo'n M., de slappe lach kan meer dan heerlijk zijn. Inderdaad verlaagt die frequentie drastisch naarmate je ouder wordt, en ik ben nog niet eens de dertig gepasseerd. Nee, zo'n M., die is altijd welkom in een mensenleven. Heerlijk. Al helpen opmerkingen over datums en dergelijke natuurlijk bij het starten van die slappelachgenerator. ;)