01 juni 2008

Impa ging naar een enge film

Ik zou ’s avonds uit de bioscoop thuiskomen in een huis vol donkere schaduwen. Alles zou er kraken en vanuit m’n ooghoeken zou ik van alles zien bewegen. Daarom trof ik ’s ochtends al maatregelen, voor ik naar m’n werk ging. Ik liet een lamp branden. Geheel tegen mijn principes in, maar ik zou te maken krijgen met hordes kwaadaardige geesten en wat heb je dan nog aan principes? Ik sloot de gordijnen hermetisch, zodat ik tussen de kieren van de stof geen schim zou kunnen zien bewegen op het balkon. Schimmen hebben tenslotte iets met voor het raam staan. En verder liet ik mijn bed opengeslagen liggen. Zo kon ik er, mocht dat nodig zijn, meteen na thuiskomst induiken. Onder de dekens ben je veilig voor spoken, dat weet iedereen. Ook voor heksen onder je bed, trouwens, maar zo’n soort film was het niet.

In de bioscoop zat ik er helemaal klaar voor. Ik had een beugelfles in m’n ene en chocola in m’n andere zweterige knuistje geklemd voor morele steun en houvast. Ik bereidde me voor op ondraaglijke spanning. Angst en schrikeffecten. Ik werd gedeeltelijk in beslag genomen door het dilemma wat ik zou laten vallen als ik m’n hand voor m’n ogen zou moeten slaan, het bier of de chocola, maar laadde me toch vooral vast op voor de nachtelijke terugtocht naar mijn tegen die tijd ongetwijfeld spookdoordrenkte flat.

Was er helemaal niets aan! Het was helemaal niet eng. En de enige keer dat ik schrok, was een afgezaagd hand-van-de-doodgewaande-grijpt-iemand-beetmoment. Ja, die kennen we nu wel. En verder waren het vooral heel veel deuren die uit zichzelf open- en dichtgingen. En geluidseffecten die er zo dik bovenop lagen dat ik weigerde om ze als eng te ervaren. Eigenlijk was het enige enge aan de film hoe dun de hoofdrolspeelster was.

Gelukkig was de avond niet geheel verloren. Ik heb van een Marokkaanse taxichauffeur geleerd hoe je het beste geroosterde zonnebloempitten kunt eten. Van die lange, dunne, witte, met een beetje zout aan de buitenkant. Hou ze met twee vingers vast bij het dikke uiteinde en zet de punt tussen je voortanden. Bijt er zachtjes op zodat hij openkraakt. Beweeg je hand naar je mond toe en bijt er over de lengte van de pit nog een paar keer op. Knijp in het uiteinde zodat beide helften uit elkaar gaan en haal met je tanden het zaadje eruit. Het is wel veel werk voor zo’n klein hapje, maar het geeft de mens iets te doen als hij thuiszit zonder schimmen en geesten om zich tegen te wapenen.

www.theorphanagemovie.com

4 opmerkingen:

Monster zei

Zo sprak ik vandaag een oude man die in een rolstoel zat. Eén van zijn benen was afgezet tot boven zijn knie. Heel tragisch en ik heb niet naar de details gevraagd. Wat mij wel opviel was dat de prothese die hij droeg niet meer was dan een imitatie van een stomp. Vreemd is het niet? Stomp op stomp, wat heb je daar nou aan? Die stomp viel tijdens het gesprek plotseling op de grond. Ik was even bang dat de fragiele man nog verder uit elkaar zou vallen en dat er van het gesprek niets meer zou komen. Niets bleek minder waar. Hij rolde zijn stoel naar de kast en pakte daar een ander reservebeen uit. Ditmaal een met onderbeen en schoen. Achteloos schoof hij deze vervolgens op zijn lichaamseigen stomp. Het gesprek ging ondertussen gewoon verder. Ook een typisch voorbeeld van een slap horrorverhaal.

Tas zei

ja, en het geeft je wat te doen in de bios, tijdens het kijken van een saaie film :-)

Impa zei

@Monster: Blogwaardig verhaal, Monster. Wanneer krijgen we de link naar je blog?
@Tas: Ja, behalve dat het dan weer zo kraakt in de bios...

Tas zei

Ja psies, maar dat leek me juist zo leuk