24 juni 2008

Impa kraait zich maf

Impa heeft vandaag een baby vastgehouden. Altijd fijn om iets vast te houden dat naar Natusan ruikt en vooral naar je lacht als je idioot praat en gekke bekken trekt. Dat laatste wil ik de hele dag wel doen, maar op één of andere manier schiet het nooit op in iedere andere context dan die van Impa-babycommunicatie. Bovendien 1) trok deze niet aan mijn oorbellen met verkrampte knuistjes die steeds harder trokken al naar gelang het meer helse pijn veroorzaakte aan mijn oorlel, 2) heeft hij niet één keer gehuild, al zag ik zijn kersverse vader er wel toe in staat elke keer als het kind blij in diens algemene richting pruttelde en 3) begon hij niet halverwege oorverdovend uit z’n luier te stinken. Goed gelukt, die baby!
*Impa houdt zich groot maar is bijna volledig gesmolten*

11 juni 2008

Impa schildert (6)


Toetertjes, 10 × 10 cm.

04 juni 2008

Dan moet je zo'n gesprek ook maar niet in de trein voeren

Hallo, met Olaf.
(...)
Olaf.
(...)
Van een tijdje geleden, van de foto's.
(...)
Ja. Eh... ik vond je er leuk en mooi uitzien, dus ik wil toch nog wel eens koffie met je drinken.
(...)
Nee?
(...)
Hoe kan ik je overhalen?
(...)
Als ik brutaler was geweest?
(...)
Maar ik begon...
(...)
Okee. Laat dan maar.
(...)
Doei.

02 juni 2008

Bruiloft




01 juni 2008

Impa ging naar een enge film

Ik zou ’s avonds uit de bioscoop thuiskomen in een huis vol donkere schaduwen. Alles zou er kraken en vanuit m’n ooghoeken zou ik van alles zien bewegen. Daarom trof ik ’s ochtends al maatregelen, voor ik naar m’n werk ging. Ik liet een lamp branden. Geheel tegen mijn principes in, maar ik zou te maken krijgen met hordes kwaadaardige geesten en wat heb je dan nog aan principes? Ik sloot de gordijnen hermetisch, zodat ik tussen de kieren van de stof geen schim zou kunnen zien bewegen op het balkon. Schimmen hebben tenslotte iets met voor het raam staan. En verder liet ik mijn bed opengeslagen liggen. Zo kon ik er, mocht dat nodig zijn, meteen na thuiskomst induiken. Onder de dekens ben je veilig voor spoken, dat weet iedereen. Ook voor heksen onder je bed, trouwens, maar zo’n soort film was het niet.

In de bioscoop zat ik er helemaal klaar voor. Ik had een beugelfles in m’n ene en chocola in m’n andere zweterige knuistje geklemd voor morele steun en houvast. Ik bereidde me voor op ondraaglijke spanning. Angst en schrikeffecten. Ik werd gedeeltelijk in beslag genomen door het dilemma wat ik zou laten vallen als ik m’n hand voor m’n ogen zou moeten slaan, het bier of de chocola, maar laadde me toch vooral vast op voor de nachtelijke terugtocht naar mijn tegen die tijd ongetwijfeld spookdoordrenkte flat.

Was er helemaal niets aan! Het was helemaal niet eng. En de enige keer dat ik schrok, was een afgezaagd hand-van-de-doodgewaande-grijpt-iemand-beetmoment. Ja, die kennen we nu wel. En verder waren het vooral heel veel deuren die uit zichzelf open- en dichtgingen. En geluidseffecten die er zo dik bovenop lagen dat ik weigerde om ze als eng te ervaren. Eigenlijk was het enige enge aan de film hoe dun de hoofdrolspeelster was.

Gelukkig was de avond niet geheel verloren. Ik heb van een Marokkaanse taxichauffeur geleerd hoe je het beste geroosterde zonnebloempitten kunt eten. Van die lange, dunne, witte, met een beetje zout aan de buitenkant. Hou ze met twee vingers vast bij het dikke uiteinde en zet de punt tussen je voortanden. Bijt er zachtjes op zodat hij openkraakt. Beweeg je hand naar je mond toe en bijt er over de lengte van de pit nog een paar keer op. Knijp in het uiteinde zodat beide helften uit elkaar gaan en haal met je tanden het zaadje eruit. Het is wel veel werk voor zo’n klein hapje, maar het geeft de mens iets te doen als hij thuiszit zonder schimmen en geesten om zich tegen te wapenen.

www.theorphanagemovie.com