02 mei 2008

Het waaien in de ziel

Ik liep helemaal in het westen van Vlieland helemaal alleen op kilometers leeg strand. Het was een strand dat hard nodig was. Van leegheid, licht en stille kracht. Van waarheid, bijna. Het was een strand dat me met de zoute wind hielp de storm in mijn hoofd even te bedaren. Dat met het schreeuwen van meeuwen het kermen in mijn hart even deed verstommen. Dat me met het kraken en stuiven van het zand onder mijn voeten iedere stap een stukje verder hielp. Ik was er gekomen met een bewolkt gemoed en stapte terug naar de bewoonde wereld met nieuwe lichtheid. Op naar wijn en eten om mijn koude, lieve lijf weer net zo warm te maken als mijn tot rust gesuste hart.

9 opmerkingen:

Nando zei

WauW!

Anoniem zei

Dat is wel wat anders dan het zwitserlevengevoel van vroeger... Dikke kus
Maz

Impa zei

Ja... Maar gelukkig is het wel ergens goed voor. Voelen en voortgaan. Dat Zwitserlevengevoel van ons komt wel weer!

Jet zei

dat verdient een omakus

Impa zei

@Jet: SMMMMAK!

karin zei

oh oh oh wat mooi.

jolien zei

<3 het strand in tijden van troebele gemoedsrust. Ik wilde dat ik dichter bij de zee woonde. Op de een of andere manier voelt een Haarlemmerstraat heel anders in zo'n situatie. Dat zijn van die dingen he. Maar wel een verdomd mooi stukje zeg.

Impa zei

@Karin en Jolien: dank je!

Johanna Slot zei

mooi... heel mooi... [copy --> bureaublad}