04 april 2008

Over liefde en de maag

Impa heeft een paars met wit geblokt keukenschort, met een zakje rechts voor. Hij komt uit de jaren '70, toen mijn moeder hem naaide van dezelfde stof als het tafelkleed en hem droeg om voor ons te koken. Nu hangt hij in mijn kleine keukentje en trek ik hem aan als mijn pompoensoep tegen me sputtert of mijn tomatensaus iets te enthousiast spat.

Ik heb ook een lepel die mijn moeders opa uit hout gesneden heeft. De bolle kant is donker en glad geworden van het roeren. De steel is versierd met bloemen. Ik stel me voor dat m’n overgrootvader hem sneed voor z'n vrouw of dochter en dat er al generaties lang mee geroerd wordt door snert, hachee en ossenstaartsoep in stomende gietijzeren of geëmailleerde pannen.

Ik ben niet zo van relikwieën uit het verleden. Ik haal de grootste bevrediging uit het moment, ook al valt het niet altijd mee om me daarvan bewust te zijn. En toch voegen dat schort en die oude lepel iets toe. Ik hou van koken met zorgvuldigheid. Ik hou van gerechten waarin ieder ingrediënt tot zijn recht komt. Ik hou van ingrediënten waar geen gif op zit en waar geen dierenleed aan verbonden is, met respect voor de natuur. Ik hou niet alleen van de smaak van eten, maar ook van de geur, kleur en textuur. Ik hou van mensen die van mijn eten smullen omdat het voor mij zo'n mooie manier is om iets liefdevols voor een ander te doen. Ik hou van roeren, proeven en toevoegen met aandacht, en daar dragen mijn schort en lepel aan bij.

Mijn lief doet boodschappen omdat hij zo graag in de supermarkt snuffelt. Hij staat in de keuken met mijn paars-wit geblokte schort; roert, rommelt en rammelt met pannen en zet me eten voor waar ik een kus en een glas wijn bij krijg. Hij voedt mijn liefde voor hem met zijn leergierigheid en enthousiasme en onze gedeelde voorkeur voor zorgvuldigheid en aandacht. Als hij mijn paars-wit geblokte schort draagt, ben ik nog verliefder op hem dan anders. En het allerliefste is dat hij het schort tijdens het eten omhoudt. Want ook al zijn de pannen van het vuur, de kans op knoeien blijft.

2 opmerkingen:

jolien zei

Het is gek, ik vind dat ik beter kan koken dan mijn lief, maar toch smaakt het eten net even lekkerder als zij het heeft gemaakt. Niets zo aandoenlijk ook als ze knoeit (wat ze gelukkig nogal eens doet). Ik denk dat ik mijn moeder ook maar eens om een schort ga vragen.
En ook, wat ik graag aan eenieder vraag zodra ik de kans krijg, wat is je lievelingseten? :)

Impa zei

@Jolien: Op een of andere manier smaakt een bruine boterham met kaas ook altijd beter bij vrienden.
Lievelingseten? Hmmm... moeilijk. Is niet echt 1 bepaald ding. Maar mijn lievelingsgroente is aubergine! En daarna spinazie.