23 april 2008

Pissebolletje

Impa wilde eigenlijk een heel interessant blogje schrijven over 'Wie weet wat dit is' en dan een hint geven en heel lang wachten op reacties en iedereen in een ondraaglijke spanning laten, maar DIT IS DUS GEWOON EEN OPGEROLDE PISSEBED, HE? Dat kunnen ze dus gewoon! Blijkt. Gewoon in de tuin van Vriend M! Komt er dan nooit een eind aan mijn verwondering?
Allemachtig, wat een leven.






20 april 2008

Impa en de modder

Impa werd vanochtend wakker van de vogelgeluidenmachine die iemand in de lente altijd ergens bij Vriend M. achter het huis neerzet en heeft, aangemoedigd door het lentezonnetje, de hele middag in de tuin gewerkt. Dood hout verwijderd, onkruid met wortel en tak uitgeroeid, vergeten stukken terras weer blootgelegd (vakwerk een archeoloog waardig), appelboom gesnoeid, struik verplaatst, een vogelnest gevonden, klimplanten opgebonden, gras tussen de tegels verwijderd, tegen een spin gegild en een plan gemaakt voor zaaien, kiemen en planten van goudsbloem, klaprozen, korenbloemen en kamperfoelie.
Vriend M. maakte tussendoor een lunch met wijn en een avondmaal met een biertje. Toen de zon zakte hielp hij bergen snoeiafval en onkruid opruimen, zette hij het gereedschap terug in de schuur en liet hij een dampend bad voor me vollopen met een scheutje olijfolie voor een zachte huid.

Losgetrokken uit wortels en aarde en gered van een wisse vergeteldood: My Little Pony en een moddermannetje.

17 april 2008

Impa houdt het een beetje leuk

Ik stond te wachten bij de bushalte en zag ineens dat auto's aan komen rollen op wieltjes die ronddraaien. Ik kwam niet meer bij.

14 april 2008

Er is er eenjarig!

Vandaag begon precies een jaar geleden Impalinea met dit logje (klikkerdeklik). Er is een heel jaar verstreken en met de Impa die toen in Groningen op zoek was naar lucht gaat het al veel beter. Het leven blijft een doolhof waarin je zelf moet zoeken naar de verhoudingen en de waarde van de dingen en de liefde kan nog steeds een woeste rollercoaster zijn, maar ik leer steeds beter wegwijs uit de chaos in mijn hoofd en hart en ik ben dankbaar voor de mensen op mijn pad. Daarom deze foto ter gelegenheid van de eerste verjaardag van Impalinea. Als beeldvervolg op dat allereerste logje en als knipoog naar het licht, de lucht en de liefde. En voor alle lezers natuurlijk. Hiep, hiep!

13 april 2008

Treinramp

Ik zat in een coupé waarin ik de enige was die NIET zat te bellen.

04 april 2008

Over liefde en de maag

Impa heeft een paars met wit geblokt keukenschort, met een zakje rechts voor. Hij komt uit de jaren '70, toen mijn moeder hem naaide van dezelfde stof als het tafelkleed en hem droeg om voor ons te koken. Nu hangt hij in mijn kleine keukentje en trek ik hem aan als mijn pompoensoep tegen me sputtert of mijn tomatensaus iets te enthousiast spat.

Ik heb ook een lepel die mijn moeders opa uit hout gesneden heeft. De bolle kant is donker en glad geworden van het roeren. De steel is versierd met bloemen. Ik stel me voor dat m’n overgrootvader hem sneed voor z'n vrouw of dochter en dat er al generaties lang mee geroerd wordt door snert, hachee en ossenstaartsoep in stomende gietijzeren of geëmailleerde pannen.

Ik ben niet zo van relikwieën uit het verleden. Ik haal de grootste bevrediging uit het moment, ook al valt het niet altijd mee om me daarvan bewust te zijn. En toch voegen dat schort en die oude lepel iets toe. Ik hou van koken met zorgvuldigheid. Ik hou van gerechten waarin ieder ingrediënt tot zijn recht komt. Ik hou van ingrediënten waar geen gif op zit en waar geen dierenleed aan verbonden is, met respect voor de natuur. Ik hou niet alleen van de smaak van eten, maar ook van de geur, kleur en textuur. Ik hou van mensen die van mijn eten smullen omdat het voor mij zo'n mooie manier is om iets liefdevols voor een ander te doen. Ik hou van roeren, proeven en toevoegen met aandacht, en daar dragen mijn schort en lepel aan bij.

Mijn lief doet boodschappen omdat hij zo graag in de supermarkt snuffelt. Hij staat in de keuken met mijn paars-wit geblokte schort; roert, rommelt en rammelt met pannen en zet me eten voor waar ik een kus en een glas wijn bij krijg. Hij voedt mijn liefde voor hem met zijn leergierigheid en enthousiasme en onze gedeelde voorkeur voor zorgvuldigheid en aandacht. Als hij mijn paars-wit geblokte schort draagt, ben ik nog verliefder op hem dan anders. En het allerliefste is dat hij het schort tijdens het eten omhoudt. Want ook al zijn de pannen van het vuur, de kans op knoeien blijft.