22 maart 2008

Impa apporteert

Ik ben op mijn achterhoofd gevallen. Letterlijk. Mijn moeder heeft me uit haar armen laten vallen toen ik nog maar een baby was. Ik viel ondersteboven op een cactus. Toen ze alle stekels uit m’n hoofd getrokken had, heeft ze zich nog lang zorgen gemaakt. Want ze stond voor het raam, en wat als iemand het gezien had? Wat zou de buurt daar wel niet van denken?

Als iemand het al gezien heeft, zijn er in ieder geval geen foto’s van gemaakt, dus die kan ik niet plaatsen voor het vrijwillig apporteren van dit stokje. Daarvoor had ik eigenlijk een bepaalde foto in m’n hoofd van mij als peuter met een grote bos pijpenkrullen en een bolle toet vol softijs. Dat is een zwart-witfoto waarop ik recht in de lens kijk. Hij is op straat van me genomen door een student van de Kunstacademie en toevallig ontdekt door m’n tante, die aan de Kunstacademie studeerde en tussen het werk van een medestudent een portret van haar nichtje aantrof. Het beeld heeft iets papparazzi-achtigs. Kunstzinnig. Mysterieus en confronterend tegelijkertijd. Mooi. Creatief. Magisch. Dat had ik hier dus willen plaatsen.

Helaas bleken mijn kinderfoto’s op de ouderlijke zolder tijdelijk onvindbaar. Mijn vader had z’n best gedaan de bewuste foto te vinden, maar kon me voorlopig alleen aan deze helpen, in traditioneel jaren '70-oranje.

Dat bevallige, blonde meisje in dat schattige jurkje dat zo elegant vooroverbuigt om haar vriendinnetje een kusje te geven: dat ben ik niet. Ik ben dat andere meisje, dat zich door haar vriendinnetje laat kussen. Als een halfblote kerel met een dikke pens en een muts op.

11 opmerkingen:

Polle zei

Laat ik nu dol zijn op halfblote kerels!
En dat cactusverhaal....wat zielig!

Impa zei

@Polle: Gelukkig is het goed afgelopen. En gelukkig trekt mijn moeder zich verder noot wat aan van wat de buurt ergens van vindt :-)
Zo kwam het allemaal toch nog goed.

Anoniem zei

Ik ben vroeger regelmatig op mn achterhoofd gevallen... en mijn moeder heeft mij ook een keer laten vallen. Toen brak ik mijn arm. Ik denk dat jij en ik het daarom zo goed kunnen vinden samen.
X Maz

Marjan zei

Aaahh, wat een lief plaatje!

esther zei

Hihi, jij laat de liefde gewoon tot je komen, heel goed!

Impa zei

@Maz: Dat zal het zijn. We zijn gewoon allebei de kluts kwijt :-)
@Marjan: Lief he? Jammer dat al die oude foto's helemaal oranje zijn geworden.
@Esther: Zo had ik het nog niet bekeken. Valt ook wel wat voor te zeggen, he? Leuk om je hier te zien, trouwens.

esther zei

@impa: ik was hier weleens eerder, maar dan lurkend :)

Tas zei

Geweldige foto, die kleuren zijn universeel, ik heb er ook een album vol van, heerlijk. T is wel plat op de bek he?!

charlotte zei

maar dat ze je dus uit haar laat handen vallen en dan ook nog ondersteboven op een cactus! dat is eigenlijk knap.

Wenz zei

Hahahaha, die zorgenmaakzin, je had me lekker op het verkeerde been. :D En wederom een brede lach bij je laatste alinea. Laten we het erop houden dat je gewoon in touch bent met je masculine kant! :D

Op zich best knap om je kind precies bovenop een cactus te donderen. Nog een relatief zachte landing ook, als je de stekels voor lief neemt. Als ma nu echt een bikkel was geweest had ze eerst een foto gemaakt van jouw cactuskapsel alvorens ze de stekels eruit getrokken had, dan had je die foto hier mooi kunnen plaatsen. :P

(Mocht de Kunstacademiefoto nog opduiken, dan deel je hem met ons hè?)

Impa zei

@Wenz: Ja, die Kunstacademiefoto... Ik heb de impact daarvan natuurlijk schromelijk overdreven ten behoeve van het literaire effect van dit stukje (as if), maar je houdt hem tegoed.