31 maart 2008

Onverwoestbaar

Studiegenoot R:
"Ik ben helemaal niet negatief. Ik vind gewoon alles kut."

27 maart 2008

Tweede Paasdag

's Ochtends: Lapje bij mijn moeder.
's Middags: Daantje bij vriendin M.


Ik weet niet hoe het met u zit, maar nu breekt dus mijn klomp.

22 maart 2008

Impa apporteert

Ik ben op mijn achterhoofd gevallen. Letterlijk. Mijn moeder heeft me uit haar armen laten vallen toen ik nog maar een baby was. Ik viel ondersteboven op een cactus. Toen ze alle stekels uit m’n hoofd getrokken had, heeft ze zich nog lang zorgen gemaakt. Want ze stond voor het raam, en wat als iemand het gezien had? Wat zou de buurt daar wel niet van denken?

Als iemand het al gezien heeft, zijn er in ieder geval geen foto’s van gemaakt, dus die kan ik niet plaatsen voor het vrijwillig apporteren van dit stokje. Daarvoor had ik eigenlijk een bepaalde foto in m’n hoofd van mij als peuter met een grote bos pijpenkrullen en een bolle toet vol softijs. Dat is een zwart-witfoto waarop ik recht in de lens kijk. Hij is op straat van me genomen door een student van de Kunstacademie en toevallig ontdekt door m’n tante, die aan de Kunstacademie studeerde en tussen het werk van een medestudent een portret van haar nichtje aantrof. Het beeld heeft iets papparazzi-achtigs. Kunstzinnig. Mysterieus en confronterend tegelijkertijd. Mooi. Creatief. Magisch. Dat had ik hier dus willen plaatsen.

Helaas bleken mijn kinderfoto’s op de ouderlijke zolder tijdelijk onvindbaar. Mijn vader had z’n best gedaan de bewuste foto te vinden, maar kon me voorlopig alleen aan deze helpen, in traditioneel jaren '70-oranje.

Dat bevallige, blonde meisje in dat schattige jurkje dat zo elegant vooroverbuigt om haar vriendinnetje een kusje te geven: dat ben ik niet. Ik ben dat andere meisje, dat zich door haar vriendinnetje laat kussen. Als een halfblote kerel met een dikke pens en een muts op.

06 maart 2008

Van oude mensen...

Impa heeft dat, dat ze zo houdt van oude mensen. Dit pareltje van Tonnus Oosterhoff roept een glimlach en een diepe tederheid op.
Zet uw audio aan, klik op het plaatje en neem er gewoon even een paar minuten de tijd voor.
(Aangetroffen op Bieslog.)

03 maart 2008

Impa komt goed uit de verf

Ik kan er geen woorden meer voor vinden. En dat is maar goed ook, want ze moesten even een pas op de plaats maken, die woorden. Taal, tekens, letters, zinnen, regels: ze begonnen me een beetje in de weg te zitten. Er woedt een wervelende strijd in mijn binnenste tussen Woord en Beeld.
Woord is een oude vriend. Ik heb taal gestudeerd, mag er m’n geld mee verdienen en praat, denk en schrijf de hele dag in woorden. Woord is m’n bondgenoot en laat me werken. Woord geeft vorm, geluid, lucht en licht aan m’n gedachten. Woord is eraan gewend geraakt dat hij al heel lang op de eerste plaats staat in mijn brein. Nu moet hij echter langzaam maar zeker plaatsmaken voor Beeld. Niet dat hij van z'n troon gestoten wordt. Dat nooit. Maar hij moet z'n ereplaats nu delen met Beeld, dat aan een ferme inhaalslag begonnen is. Beeld heeft lange tijd bescheiden in de schaduw gestaan van Woord. Beeld kneep af en toe z'n ogen glimlachend toe in de vorm van een tekening, hikte giechelend een paar foto’s op of borrelde lachend een creatieve fase omhoog van kleine schilderijtjes. En daar bleef het eigenlijk bij. Maar nu geef ik Beeld vrij baan. Ik leer associëren in Beeld, ben aan het schetsen, schilderen en fotograferen en bekijk de wereld om me heen met een heel nieuwe blik. En terwijl Woord verbaasd en verdwaasd met z’n ogen knippert in de werveling van die beeldenstorm, verstomt het geluid af en toe even op Impa's blog. Ik ben er nog, hoor. Maar ik ga verwonderd en verheugd even helemaal op in Beeld en laat Woord een tijdje zachtjes ronddwarrelen op de achtergrond.