02 januari 2008

Wisselgesprek

Impa ging iets drinken in de Winkel van Sinkel in Utrecht. U weet wel: groot en übercool, met professioneel ongeïnteresseerd personeel. Als je plaatsneemt aan een tafeltje krijg je gratis een felle oranje schijnwerper in je gezicht. Dat is namelijk ook hip. Even wennen omdat je je gesprekspartners niet ziet, maar hé, je hoort er wel helemaal bij.
We rekenden af bij een lange, dunne jongen met de verplichte, professioneel ongeïnteresseerde blik. Even tevoren had hij in het voorbijgaan een verkreukeld bonnetje op tafel gegooid: de rekening waar ik om gevraagd had. Hij hield met één hand een vol dienblad omhoog. Met de andere nam hij mijn geld aan. Hij legde de bankbiljetten op tafel en reikte me met z’n vrije hand de portemonnee van de zaak aan. Hij zei: “Wilt u het wisselgeld er zelf even uit pakken?” Ik dacht dat hij het vakje open zou houden en ik er een paar munten uit moest vissen, maar ik zag niks. Ik hoorde mijn tafelgenoten lachen. “Waar zit het dan?” Vroeg ik. “Daar, achter die rits”, zei hij. Zijn dienblad bleef hij professioneel hooghouden. Ik begon een beetje ongelovig te zoeken naar de rits om m’n wisselgeld eruit te halen, terwijl hij achter me stond en toekeek. M’n tafelgenoten begonnen te proesten. Ik zag wel een rits, maar geen lipje om hem mee open te doen. Die zat in het hoekje gepeuterd, tussen de leren plooien van de grote portemonnee. De oberjongen stond me met zijn vrije hand instructies te geven. “Kijk, daar zit het wisselgeld in. De rits zit hier.” Een beetje geïrriteerd en vooral verbijsterd begon ik aan de rits te vogelen die hij aanwees. Mijn tafelgenoten vielen een voor een van hun stoel en rolden langzaam weg over de vloer van het hippe café in het licht van de hippe oranje schijnwerpers. De ober hield zijn blad met drankjes nog steeds fier omhoog. Nu vond ik het mooi geweest. In de tijd dat het hem kostte om me dit te laten doen, had hij z’n dienblad al drie keer kunnen neerzetten om af te rekenen, een rondedansje te doen in de oranje schijnwerpers en alle knuffelijsberen in de hippe vitrines aan de muur te aaien. Ik zei: “Zet je blad neer en doe het zelf.” Hij keek verbijsterd maar gehoorzaamde. Mijn weggerolde tafelgenoten stikten langzaam in hun laatste lachsnikken. De oberpuber zette z’n blad neer, nam de portemonnee van me over, trok de rits open, haalde mijn wisselgeld eruit, overhandigde me het geld en pakte z’n dienblad weer op. Hij haalde z’n schouders op, mompelde: “Ja, kan toch?” en droop af.

Kan inderdaad. Want hoewel hij gastvrij noch efficiënt te werk was gegaan, was hij wel te allen tijde übercool gebleven. En daar gaat het natuurlijk om in de Winkel van Sinkel.

6 opmerkingen:

Tas zei

Het is een absolute baggertent met een waanzinnig niet te vreten menu voor ook nog eens veel te veel geld. Ik heb er één keer gegeten en ben nooit meer teruggegaan. Ga een keertje naar hun Nachtrestaurant, echt stukken beter!

Impa zei

@Tas: Je hebt helemaal gelijk, ik ben er al vaker vandaan gekomen zonder te weten of ik nou moest lachen of huilen. Maar soms wil je snel even iets drinken met bekenden die je tegenkomt en komt het gewoon zo uit. Ik heb nooit gegeten in het nachtrestaurant, maar ik zal het zeker proberen.

Wenz zei

Hahahahaha wat een verhaal! Wat een bediening, of uhm, zelfbediening zeg. :) Maar lekker daadkrachtig opgelost.

Prachtige woordkeuze in ieder geval, ik zie je daar helemaal zitten, inclusief ongelovig gezicht. :P

Impa zei

@ Wenz: zelfbediening inderdaad... Maar gelukkig zijn er in Utrecht genoeg kroegjes waar ik me wel heel erg thuis voel :-)

Gnumule zei

Hello! This post is fun! But I have hard time understanding some of the finer points, eh, that is almost all of it... hehe.

Like this (translated in Babel Fish, yeah I know its insane... but I still think its fun!):

"He said: You "want catch the wisselgeld itself just as?" I thought that he would keep the box open and I a couple currencies had fish, but I saw nothing. I table-enjoyed heard laugh my. "where it sits then?" I asked. ", that slithers", he said. Its dienblad remained he professional hooghouden. I started zoeken a beetje unbelieving to slither to obtain whereas my wisselgeld, he stood behind me and looked on."

What the heck is it that is slithering..? It seems quite disgusting, and interesting at the same time...

Impa zei

Hahaha! It's about me having a problem with the waiter who brought us our change in a pub and my friends rolling off their chairs laughing. Which is just what I did when I read your slither translation. Bloody hell, where do Bable get their stuff? Are they sponsored by the International Organisation for Illiteracy and Confusion?

See you soon, my friend! Without Bable talk, guaranteed.