14 januari 2008

Grootmoeders bietjes

Mijn oma heeft handen van perkament. Als ze haar boekje met foto's doorbladert, moet ze af en toe vragen wie wie is omdat ze sommige mensen niet meer zo snel kan plaatsen. Ze is 93 en woont nog zelfstandig. Ik word er soms soms gek van dat ze me de hele tijd taartjes probeert te voeren, maar ben ook dankbaar dat ik ironische grapjes kan maken waar we samen om lachen. Ze is oud, ik heb niet zoveel tijd meer met haar. Gelukkig zou ik niets veranderen aan de tijd die ik al met haar heb gekregen.

Toen ik studeerde, kocht ik eens rode bieten. Er zaten bladeren aan en ze zaten onder de modder. Dat kwam goed van pas, want ik wilde ambachtelijke bieten. Gewoon vaker eten zoals het van het land kwam, zo puur mogelijk. Niet dat ik wist hoe je bieten eigenlijk moest koken. Moest je ze eerst schillen? Hoe lang moesten ze koken, en moest er nog iets bij? Het leek me toepasselijk om daar m'n oma over op te bellen. Niet alleen om erachter te komen hoe je bieten kookt, dat staat natuurlijk ook gewoon in het eerste het beste kookboek, maar ook omdat ik een soort romantisch beeld had van hoe m'n oma me dingen zou leren uit grootmoeders tijd en hoe zo'n gesprek ons dichterbij elkaar zou brengen. Ik belde haar op en vertelde dat ik rode bietjes ging maken. Ze vroeg: "Heb je hele bieten gekocht?" Ik zei dat ik niet precies wist hoe je ze nou het beste klaar kon maken. Ze vroeg: "Zijn ze ongekookt en ongesneden? " Ik antwoordde ja, en zei dat zelfs het blad er nog aan zat. Ik zag voor me hoe ze in haar gedachtenarchief doorbladerde naar haar lekkerste bietenrecept. "Kind," zei ze, "dat is heel dom van je. Die kun je tegenwoordig gewoon in een potje kopen."

3 opmerkingen:

Blogmos zei

Prachtig verhaal IMPA. Ik moest enorm lachen om de afloop.

Tas zei

O Impa wat heerlijk...

Rosalie zei

Nou daar ga je dan met je goeie gedrag!