04 januari 2008

El Abrazo Partido

Impa vroeg R. wat hem in 2007 het gelukkigst heeft gemaakt. Ik was aan het eind van het jaar op zoek naar mooie verhalen, kwetsbaarheid of een lach. Of misschien wel op zoek naar het antwoord voor mezelf. Hij zei dat zijn zesjarige zoon hem in 2007 het gelukkigst heeft gemaakt. Toen ik vroeg waar 'm dat in zat, kon hij het niet precies uitleggen, maar gaf hij een voorbeeld. Hij had zijn zoontje 's avonds ingestopt en ze hadden het gehad over daklozen. Hij legde uit dat mensen soms dakloos worden omdat ze veel geld uitgeven aan verkeerde dingen. Sigaretten bijvoorbeeld, of drank. En dat ze dan soms hun huur niet meer kunnen betalen, zodat ze op straat terechtkomen. Het jochie dacht even na en vroeg: “Kunnen die mensen dan niet beter eerst hun huur betalen, en daarna pas sigaretten gaan kopen?” Hij zei tegen z'n zoontje dat hij dat een heel goed antwoord vond en dat hij helemaal gelijk had. De jongen keek hem aan, sloeg beide armpjes om zijn nek en gaf hem een zoen op z'n wang. Die omhelzing had hem erg ontroerd.
Ik keek naar de film El Abrazo Partido, waarin een volwassen zoon kennismaakt met zijn verloren vader. De film eindigt met vader en zoon die op straat lopen en een arm om elkaar heen slaan. De zoon zegt: "Ik droomde vannacht dat ik vader werd. Niet dat ik veel kinderen had, het was meer een gevoel. Alsof je een arm om iemand heen wilt slaan zonder dat je weet waarom. Als een soort verdwaalde omhelzing." El abrazo partido. De kleinste dingen in het leven zijn eigenlijk de grootste. En je bent gezegend als je ze herkent.

3 opmerkingen:

Tas zei

Impa ik ben sprakeloos... K laat je weten als ik weer kan praten...

Impa zei

@Tas: Hahaha! En ik lig dubbel om je reactie. Ik benoem je bij deze tot Erereageerder Van De Eerste Orde :-)

Rosalie zei

Tja, kinderen kunnen je eindeloos blijven ontroeren en verbazen met hun slimme opmerkingen.