31 januari 2008

Het heen-en-weer van vriend M.

Vriend M. gaat naar Vlieland. Een lang weekend, met De Mannen. Nou wil het toeval dat ik als veteraan-Vlielandganger altijd snak naar Waddenwind op mijn wangen en de smaak van zout op mijn lippen en dus stikjaloers ben op vriend M. en De Mannen. Niet omdat ik er zonodig bij moet zijn hoe er een heel weekend gepraat wordt over Mannendingen en gelachen wordt om Mannengrappen, laat staan dat ik 's nachts wakker wil liggen van het Mannensnurken, maar ik wil altíjd wel naar Vlieland en als vriend M. gaat al helemáál, verdorie. Bovendien was het míjn eiland, want ik kwam er het eerst. Snap dat dan.

Anyway. Ik stuurde vriend M. een sms dat ik gebeld was door de rederij en dat er een probleem was met hun reservering omdat er vanaf nu alleen nog passagiers mochten worden overgezet onder begeleiding van een ervaren Vlielandganger. Dat was in het kader van 'je afgunst ventileren onder het mom van een grap'. Leverde niet veel op, maar was wel leuk. Die avond ging het -zoals uiteraard iedere avond- over Boer Zoekt Vrouw en deed ik mijn Friese larger-than-life-Anita-van-boer-Janimitatie, waarmee ik iedereen onder de stoel kreeg van het lachen. Net als met mijn imitatie trouwens van de verontwaardiging en wanhoop die ik voel als Boer Zoekt Vrouw weer eens is afgelopen en we moeten wachten tot -godbetert- volgende week. Ik ben er persoonlijk heilig van overtuigd dat dat programma vaker is afgelopen dan dat het begint. Dat kan niet anders. Het is altijd maar afgelopen. We moeten altijd maar wachten tot volgende week.

Een dag later ging bij vriend M. de telefoon. Ik was gewoon aan het werk op mijn kantoor in aanwezigheid van getuigen, dus ik heb een alibi. Aan de lijn een vrouw die zich voorstelde als medewerkster van de rederij die de veerdiensten naar Vlieland verzorgt. Vriend M. dacht: 'Haha Impa, heel overtuigend.' De vrouw zei met Friese tongval dat de overtocht waarvoor vriend M. en De Mannen gereserveerd haden, niet door kon gaan. Vanwege de storm. Vriend M. begon te lachen. De Friezin lichtte hem in over de diensten die wel doorgingen en vroeg op welk alternatief tijdstip hij wilde varen. Vriend M. zei dat hij er niets van geloofde en hing op.

Ik ben benieuwd of vriend M. zondag naar Boer Zoekt Vrouw kijkt met De Mannen, of dat hij gewoon naast mij op de bank zit.

28 januari 2008

Weerstaan

Impa surft te veel

Vroeger speelde ik Tetris totdat in de gesprekken die ik met mensen voerde de zinnen als Tetrisblokjes naar beneden zakten om samen een gesprek te vormen.
Ik liep net naar de keuken en dacht: "Ik heb nog niets gegeten dot com."

25 januari 2008

Ruisen

Impa wilde even iets vragen

*Impa loopt in de supermarkt*
"Pardon, werkt u hier?"
-"Ja."
"Mag ik even iets vragen?"
-"Ja, hoor."
"Wat moet je doen als je 's nacht wakker wordt met de smaak van verdriet op je lippen? Hoe weet je of iets angst is? Hoe weet je wanneer je ergens thuis bent? Mag de eenzaamheid van het leven je bang maken? Is de mens alleen? Hoe moet je accepteren wat nou eenmaal bij het leven hoort? Hoeveel moet je zelf doen aan waar je last van hebt? Hoeveel mag je van een ander verwachten? Wat mag je vragen? Hoeveel moet je geven? In hoeverre mag liefde afhankelijk zijn van wat je krijgt? Bestaat onvoorwaardelijke liefde? Moet je voorwaarden van anderen accepteren als je ze zelf niet wilt stellen? Wat zeggen de voorwaarden van anderen over je eigen voorwaardelijkheid? Kun je geborgenheid alleen in jezelf zoeken? Wanneer ben je veilig? Hoe noodzakelijk is veiligheid? Hoe weet je wat je los moet laten? Wat wil ik nou eigenlijk? Mag je de liefde zien als middel tot een doel? Is er iets anders dan liefde? Is er een doel? Hoe ver mag je gaan voor een doel? Hoe maak je onderscheid tussen liefde en het vervullen van je behoeftes? Doet dat onderscheid ertoe? Is meegaan met de stroom hetzelfde als ondergaan en bovenkomen? Kun je te vaak ondergaan? Zijn keuzevragen geldig? Moet je kunnen kiezen tussen doof en blind om het juiste pad te kiezen? Is niet alles onlosmakelijk met elkaar verbonden? Hoeveel kun je van iemand houden? Hoe leer je leven in het moment? Hoe bepaal je wat er echt toe doet? Hoe belangrijk is het om dingen te begrijpen? Hoe kun je onderscheid maken tussen wat je aangedaan wordt en wat je jezelf aandoet? Hoe bescherm je je tegen wat je aangedaan wordt? Hoe verander je wat je jezelf aandoet? Hoe bepaal je voor jezelf hoe hoog je de lat wilt leggen? Bestaat de maatschappelijke lat? Haal ik het meeste uit mezelf? Moet ik het meeste uit mezelf halen? Waarom kun je niet een leven lang naar een jonge spreeuw staan kijken? Mag je voor jezelf vragen wat je een ander graag zou geven? Hoe vind je rust? Is het vuur in je ziel je vijand of je bondgenoot? Mag je je soms verdrietig voelen om helemaal niets? Mag je blij zijn om helemaal niets? Mag je zomaar springen van blijdschap? Mag je zoveel van een ander houden dat je er tranen van in je ogen krijgt? Lacht iedereen zo hard om z'n eigen grapjes? Wat moet je doen als je het leed van anderen niet kunt verdragen? Moet je je verzetten tegen leed? Hoe weet je of je moet kiezen voor veranderen of loslaten? Is angst erger dan pijn? Hoeveel moet je eigenlijk van jezelf houden? Hoe kom ik terecht op mijn plek in de wereld? Hoe leer ik loslaten? Waarom kan ik niet ruisen als riet? Waar staat de appelmoes?"

24 januari 2008

Impa kan het nu zonder te kijken

impa kan nu alle letters blind typen maar niog fgeen cijfers lwweestekens of hoofdletters
hwet gaat de gioede kant op
ik heb er zin in
over ditberixcht heb ilk zes minuten gedaan

21 januari 2008

Liedjes voor een glimlach

Impa ging in Ekko naar muzikant, filmmaker en verhalenverteller Leon Giesen. Omdat het in het leven zo fijn is om je te laten vermaken en ontroeren door mooie dingen. Hier zijn website van Mondo Leone (klik vooral even door naar de MySpace-link om te luisteren) en hier een liedje:

14 januari 2008

Grootmoeders bietjes

Mijn oma heeft handen van perkament. Als ze haar boekje met foto's doorbladert, moet ze af en toe vragen wie wie is omdat ze sommige mensen niet meer zo snel kan plaatsen. Ze is 93 en woont nog zelfstandig. Ik word er soms soms gek van dat ze me de hele tijd taartjes probeert te voeren, maar ben ook dankbaar dat ik ironische grapjes kan maken waar we samen om lachen. Ze is oud, ik heb niet zoveel tijd meer met haar. Gelukkig zou ik niets veranderen aan de tijd die ik al met haar heb gekregen.

Toen ik studeerde, kocht ik eens rode bieten. Er zaten bladeren aan en ze zaten onder de modder. Dat kwam goed van pas, want ik wilde ambachtelijke bieten. Gewoon vaker eten zoals het van het land kwam, zo puur mogelijk. Niet dat ik wist hoe je bieten eigenlijk moest koken. Moest je ze eerst schillen? Hoe lang moesten ze koken, en moest er nog iets bij? Het leek me toepasselijk om daar m'n oma over op te bellen. Niet alleen om erachter te komen hoe je bieten kookt, dat staat natuurlijk ook gewoon in het eerste het beste kookboek, maar ook omdat ik een soort romantisch beeld had van hoe m'n oma me dingen zou leren uit grootmoeders tijd en hoe zo'n gesprek ons dichterbij elkaar zou brengen. Ik belde haar op en vertelde dat ik rode bietjes ging maken. Ze vroeg: "Heb je hele bieten gekocht?" Ik zei dat ik niet precies wist hoe je ze nou het beste klaar kon maken. Ze vroeg: "Zijn ze ongekookt en ongesneden? " Ik antwoordde ja, en zei dat zelfs het blad er nog aan zat. Ik zag voor me hoe ze in haar gedachtenarchief doorbladerde naar haar lekkerste bietenrecept. "Kind," zei ze, "dat is heel dom van je. Die kun je tegenwoordig gewoon in een potje kopen."

Eurosonic 2008

Het zit er alweer op... Eurosonic 2008. Ik kon dit jaar helaas alleen de tweede nacht, dus vriend M. en ik zijn in sneltreinvaart door de zalen van de Groningse binnenstad gerold om ons op zoveel mogelijk plekken te laten verrassen en inspireren door nieuwe ontdekkingen. Het Zweedse Moonbabies waren goed voor een dansje en een glimlach, het Franse AaRON zag er goed uit en klonk superlekker maar ontroerde nog ook, het Tsjechische Sunshine transformeerde het gore drankhol van het Groningse studentencorps tot een plek waar je kon dansen tot het zweet je van de rug droop, Mugison uit IJsland was live nog het beste te omschrijven als een ietwat lachwekkende bebaarde blues-grunter (...) en The Tommycats... Nice try boys, maar ik blijf even aan de bar zitten als jullie het goed vinden.
Aan het eind van de avond, na vijf concerten in vijf verschillende zalen, deden we de ieder jaar opnieuw zo schokkende ontdekking dat we nog één band konden gaan zien en dat het er dan echt alweer op zat. (Ja, maar... Er kwamen toch honderdzoveel bands? Ja, maar... Boehoe!) We kozen voor Chrome Hoof in Vera, maar hielden dat al voor het eind van het eerste nummer weer voor gezien. Dan toch echt liever op de fiets terug naar moeders huis. Teut en met toeterende oortjes het bed in rollen.

Hier een proefje AaRON. Mooi nummer, maar live hebben ze ook meer power en pit. Erg tof.

09 januari 2008

Er dreven groene bobbeltjes in

Impa vroeg de mensen nog meer, aan het eind van 2007. Ik vroeg waar ze het hardst om hadden gelachen en gehuild, wat ze de mooiste film vonden en de mooiste cd, en waar ze in 2008 graag naartoe zouden willen. Op die laatste vraag kreeg ik de meest exotische antwoorden: Cuba, Sint Petersburg, Griekenland, Nieuw Zeeland, noem maar op. Mijn moeder wilde niet naar Cuba, Sint Petersburg, Griekenland en Nieuw Zeeland. Toen ik haar vroeg waar ze in 2008 naartoe wilde, zei ze: de dierentuin in Emmen. Die heeft het goed begrepen, van dat 'genieten van wat onder handbereik ligt'. Ze had trouwens ook het leukste antwoord op de vraag wanneer ze in 2007 het hardst had gelachen. "Vorige week in Berlijn in de auto, toen we het over het bronnenbad in Nieuweschans haddden. Ik noemde dat het psoriasisbad. Ik zei dat er groene bobbeltjes in dreven en schilfertjes. Daar kon G. niet tegen, die werd daar helemaal niet goed van. Toen hebben we zo verschrikkelijk gelachen." Ik zie in gedachten de auto over de Duitse snelweg slingeren omdat ze met z'n allen zo hard lachen om een huiverende G.
Afgezien van de mooie verhalen en grappige anekdotes kwamen de beste antwoorden van E. en R, die allebei oprecht zeiden nergens spijt van te hebben in 2007, en van vriend M. Op de vraag wat hem in 2007 het gelukkigst had gemaakt, antwoordde hij: "Jij". Toen heb ik van binnen stiekem zitten glimmen tot het 2008 was.

06 januari 2008

Impa schildert (5)


Takkie in de tuin, 10 × 10 cm.

04 januari 2008

El Abrazo Partido

Impa vroeg R. wat hem in 2007 het gelukkigst heeft gemaakt. Ik was aan het eind van het jaar op zoek naar mooie verhalen, kwetsbaarheid of een lach. Of misschien wel op zoek naar het antwoord voor mezelf. Hij zei dat zijn zesjarige zoon hem in 2007 het gelukkigst heeft gemaakt. Toen ik vroeg waar 'm dat in zat, kon hij het niet precies uitleggen, maar gaf hij een voorbeeld. Hij had zijn zoontje 's avonds ingestopt en ze hadden het gehad over daklozen. Hij legde uit dat mensen soms dakloos worden omdat ze veel geld uitgeven aan verkeerde dingen. Sigaretten bijvoorbeeld, of drank. En dat ze dan soms hun huur niet meer kunnen betalen, zodat ze op straat terechtkomen. Het jochie dacht even na en vroeg: “Kunnen die mensen dan niet beter eerst hun huur betalen, en daarna pas sigaretten gaan kopen?” Hij zei tegen z'n zoontje dat hij dat een heel goed antwoord vond en dat hij helemaal gelijk had. De jongen keek hem aan, sloeg beide armpjes om zijn nek en gaf hem een zoen op z'n wang. Die omhelzing had hem erg ontroerd.
Ik keek naar de film El Abrazo Partido, waarin een volwassen zoon kennismaakt met zijn verloren vader. De film eindigt met vader en zoon die op straat lopen en een arm om elkaar heen slaan. De zoon zegt: "Ik droomde vannacht dat ik vader werd. Niet dat ik veel kinderen had, het was meer een gevoel. Alsof je een arm om iemand heen wilt slaan zonder dat je weet waarom. Als een soort verdwaalde omhelzing." El abrazo partido. De kleinste dingen in het leven zijn eigenlijk de grootste. En je bent gezegend als je ze herkent.

02 januari 2008

Wisselgesprek

Impa ging iets drinken in de Winkel van Sinkel in Utrecht. U weet wel: groot en übercool, met professioneel ongeïnteresseerd personeel. Als je plaatsneemt aan een tafeltje krijg je gratis een felle oranje schijnwerper in je gezicht. Dat is namelijk ook hip. Even wennen omdat je je gesprekspartners niet ziet, maar hé, je hoort er wel helemaal bij.
We rekenden af bij een lange, dunne jongen met de verplichte, professioneel ongeïnteresseerde blik. Even tevoren had hij in het voorbijgaan een verkreukeld bonnetje op tafel gegooid: de rekening waar ik om gevraagd had. Hij hield met één hand een vol dienblad omhoog. Met de andere nam hij mijn geld aan. Hij legde de bankbiljetten op tafel en reikte me met z’n vrije hand de portemonnee van de zaak aan. Hij zei: “Wilt u het wisselgeld er zelf even uit pakken?” Ik dacht dat hij het vakje open zou houden en ik er een paar munten uit moest vissen, maar ik zag niks. Ik hoorde mijn tafelgenoten lachen. “Waar zit het dan?” Vroeg ik. “Daar, achter die rits”, zei hij. Zijn dienblad bleef hij professioneel hooghouden. Ik begon een beetje ongelovig te zoeken naar de rits om m’n wisselgeld eruit te halen, terwijl hij achter me stond en toekeek. M’n tafelgenoten begonnen te proesten. Ik zag wel een rits, maar geen lipje om hem mee open te doen. Die zat in het hoekje gepeuterd, tussen de leren plooien van de grote portemonnee. De oberjongen stond me met zijn vrije hand instructies te geven. “Kijk, daar zit het wisselgeld in. De rits zit hier.” Een beetje geïrriteerd en vooral verbijsterd begon ik aan de rits te vogelen die hij aanwees. Mijn tafelgenoten vielen een voor een van hun stoel en rolden langzaam weg over de vloer van het hippe café in het licht van de hippe oranje schijnwerpers. De ober hield zijn blad met drankjes nog steeds fier omhoog. Nu vond ik het mooi geweest. In de tijd dat het hem kostte om me dit te laten doen, had hij z’n dienblad al drie keer kunnen neerzetten om af te rekenen, een rondedansje te doen in de oranje schijnwerpers en alle knuffelijsberen in de hippe vitrines aan de muur te aaien. Ik zei: “Zet je blad neer en doe het zelf.” Hij keek verbijsterd maar gehoorzaamde. Mijn weggerolde tafelgenoten stikten langzaam in hun laatste lachsnikken. De oberpuber zette z’n blad neer, nam de portemonnee van me over, trok de rits open, haalde mijn wisselgeld eruit, overhandigde me het geld en pakte z’n dienblad weer op. Hij haalde z’n schouders op, mompelde: “Ja, kan toch?” en droop af.

Kan inderdaad. Want hoewel hij gastvrij noch efficiënt te werk was gegaan, was hij wel te allen tijde übercool gebleven. En daar gaat het natuurlijk om in de Winkel van Sinkel.

01 januari 2008

Alsof de wereld een tikje zachter staat

Fijn hoor, met je kop in zo'n katercocon. Kent u dat? Dat alles iets trager gaat dan anders, dat je je iets zwaarder voelt en iets rustiger. Dat je je misschien een klein beetje slecht voelt, maar dat dat ruimschoots goedgemaakt wordt door de herinnering aan de vorige avond. En vooral dat je zintuigen een buffer hebben, alsof alles van iets verder weg komt dan anders en de hele wereld een tandje zachter staat.
Impa heeft het staartje van vorig jaar doorgebracht met de geliefde die het haar gebracht heeft. 2007 is liefdevol doch resoluut afgerond, ingepakt en losgelaten. Helemaal klaar mee. Kom maar op met 2008.

Iedereen een liefdevolle knuffel op het nieuwe jaar. En schenk nog eens in, verdorie.