Witte wandeling

Kopje koffie, kopje thee

"Lelijk, hè, Nederland?" Zegt de man achterin de bus ongevraagd. "Ik vind het niks. Ik kom van Sicilië." Ik heb geen zin in een gesprek en al helemaal niet in een klaagzang, dus ik glimlach vriendelijk en kijk weer voor me. Ik schat de man rond de zestig. "Ik ben hier nu 24 jaar, maar ik hou niet van Nederland. Te rommelig. En heel veel politiek." Ik denk bij mezelf: dan maak je toch gewoon dat je wegkomt, als je het hier niks vindt? Zonde van je leven, lijkt me. Ik vraag waarom hij dan niet is teruggegaan naar Sicilië. "Ik heb een Nederlandse vrouw." Hij wijst allerlei gebouwen aan en benoemt ze. Postkantoor. Winkelcentrum. “Hier zat vroeger Restaurant Roma”. Dit is geen gesprek, maar een monoloog. Eigenlijk ook wel prettig, want dan hoef ik niks. De bus rijdt langs de bioscoop. "Kijk, daar ging ik vroeger met m'n vrouw heen. Nu wil ze geen amore meer. Kopje koffie, kopje thee. Ze wil de hele dag theedrinken. Als ik het had geweten, was ik nooit getrouwd." Ik glimlach maar weer vriendelijk en hij gaat verder: "Ik mis Sicilië. Hele lekkere pizza. Weet u wat u moet doen? Spaghetti maken met eigeel, parmeggiano en boter. Heel lekker. Laat de pasta niet te zacht koken en dan eigeel, boter en de formaggio erdoor. Tijdje draaien en een beetje laten stoven. Het is geen echte maaltijd, maar voor tussendoor." Ik vraag of hij met 'draaien' soms roeren bedoelt en of er ook zout en peper bij moet. Ineens leeft hij op. Er luistert iemand naar wat hij zegt. Misschien wel voor het eerst in 24 jaar. “Nee, peper en zout hoeft niet." Ik druk op de stopknop. "Ik heb nog wel meer recepten, maar u moet naar huis, hè?” Ik beloof dat ik de spaghetti ga maken en stap de bus uit. “Dag, mevrouw.” Hij zwaait. "Ciao."

Impa schildert (4)

Takkie's keuken, 10 × 10 cm.

Kappen nou

Ik maak alles nat. Strijk het naar voren. Trek de kam erdoor. Breng de schaar omhoog. Tot zover niks aan de hand. Maar dan wil ik de schaar langs de kam leggen en knippen, en dan blijkt ineens dat er iets niet klopt tussen hoe dingen eruitzagen en wat ik van plan was en het bewegen van dingen in de echte wereld. Schaar draaien, dan komt hij langs de kam te liggen. Nee, verkeerde kant op. Schaar -tegen m'n gevoel in- andere kant op kantelen. Nu is al het haar weer tussen de tanden van de kam door verdwenen. Kam weer door haar, schaar erbij. Misschien toch beter zonder kam. Een hap uit m'n wenkbrauw. Haar prikt in m'n oog. Er zal toch geknipt moeten worden, dus ik blijf kammen, kantelen, draaien en af en toe maar gewoon een schaarbeweging maken, anders gebeurt er nooit wat. Ik wil het liefst iets door de spiegel gooien maar hou me in omdat ik weet dat de dingen daarmee nooit plotseling alsnog het gewenste effect bereiken. En ik moet ook niet gillen, want straks prik ik nog in m'n oog. Ik doe nog een paar laatste keren 'knip' langs die verdomde wegglijdende kam, met die verdomde schaar die steeds maar tegen de realiteit in draait, en dan maar hopen dat het een beetje fatsoenlijk opdroogt. Dat ik straks niet zo'n meisje ben waarvan ik altijd denk: Ach gut. Het kind heeft haar eigen pony bijgeknipt.

Koude, blauwe winterwandeling

Johan

Impa heeft het afgelopen jaar heel wat kilometers gemaakt van en naar een stadje onder Rotterdam. Daar woont mijn tante T., die mij met haar magische handen energie geeft en een tijdelijke balans die ik zelf de afgelopen turbulente tijd te vaak kwijt was. Als ik daarna in het donker terugreed naar Utrecht, langs de kranen van de Rotterdamse havens en met de verlichte industrie van Pernis als een grillige futuristische stad langs de snelweg, voelde ik me opgelucht. Dan was het razen in mijn kop tijdelijk het zwijgen opgelegd en de lichtheid van het hart weer even hervonden. Dan gleden de kilometers onder me door en draaide ik in het anonieme donker muziek die me deed glimlachen. Johan bijvoorbeeld: 'When I'm on my own, I'm falling back on you'. Met het vertrouwen dat ik voel als ik er ondanks alle verwarring een korte glimp van hebt mogen opvangen dat ergens een plaats voor mij bestaat. En met de geruststellende gedachte dat ik weer leer hoe het is om op mezelf terug te kunnen vallen. 'When I'm on my own, I'm falling back on you'. Met een glimlach in het donker.

Gister stond Johan in Utrecht in Tivoli De Helling, als onderdeel van het festival Fine Fine Music. Of eigenlijk zaten ze, want het was een akoestische sessie. Johan zat en speelde; ik stond en luisterde. 'When I'm on my own, I'm falling back on you'. Met een glimlach in het donker.

Impa schildert (3)

Daan, 10 × 10 cm.

Ondertussen, in huize Impa...

Impa: Neem je me nou in het ootje?
Vriend M.: Nee. Maar het zou wel kunnen, ik heb altijd ootjes bij me.
Impa: Ja?
Vriend M.: Ja, ik heb er een adresje voor.
Impa: En als je ootjes dan op zijn?
Vriend M.: Ik heb ook reserveootjes.
Impa: Maar wie neem je dan in het ootje?
Vriend M.: Gewoon, iedereen. Het zijn universele ootjes.
Impa: 'Alsjeblieft, een ootje. Ik neem je er niet in; het is een kadootje.' Ik maak een sinterklaasgedicht.
Vriend M.: Lekker met peperootjes.
Impa: Hou je me nou voor het lapje?
...

Met Impa is het zo gepiept

In het kader van moderne tijden ging ik met een opdrachtgever aan de Skype. Ik skypte al met buitenlandse vrienden, maar had het nog nooit zakelijk gedaan. Dit was een opdrachtgever met een leuke klus waar ik vaker iets voor hoopte te kunnen doen, en het is na regelmatig telefonisch contact altijd leuk het gezicht achter de stem te zien. Ik zorgde dat m’n haar goed zat en dat ik de boterhamkruimels uit m’n mondhoeken had geveegd. Alles onder controle, dacht ik. Pas na het overleg zag dat er in het Skypescherm achter mijn gebruikersnaam stond: ‘Ik ben een tevreden hamster’. Ooit toegevoegd in een vlaag van zwitserlevengevoelens. Nu maar hopen dat die aardige opdrachtgever het wel ziet zitten om z’n websites voortaan door een hamster te laten vertalen.