22 december 2007

Kopje koffie, kopje thee

"Lelijk, hè, Nederland?" Zegt de man achterin de bus ongevraagd. "Ik vind het niks. Ik kom van Sicilië." Ik heb geen zin in een gesprek en al helemaal niet in een klaagzang, dus ik glimlach vriendelijk en kijk weer voor me. Ik schat de man rond de zestig. "Ik ben hier nu 24 jaar, maar ik hou niet van Nederland. Te rommelig. En heel veel politiek." Ik denk bij mezelf: dan maak je toch gewoon dat je wegkomt, als je het hier niks vindt? Zonde van je leven, lijkt me. Ik vraag waarom hij dan niet is teruggegaan naar Sicilië. "Ik heb een Nederlandse vrouw." Hij wijst allerlei gebouwen aan en benoemt ze. Postkantoor. Winkelcentrum. “Hier zat vroeger Restaurant Roma”. Dit is geen gesprek, maar een monoloog. Eigenlijk ook wel prettig, want dan hoef ik niks. De bus rijdt langs de bioscoop. "Kijk, daar ging ik vroeger met m'n vrouw heen. Nu wil ze geen amore meer. Kopje koffie, kopje thee. Ze wil de hele dag theedrinken. Als ik het had geweten, was ik nooit getrouwd." Ik glimlach maar weer vriendelijk en hij gaat verder: "Ik mis Sicilië. Hele lekkere pizza. Weet u wat u moet doen? Spaghetti maken met eigeel, parmeggiano en boter. Heel lekker. Laat de pasta niet te zacht koken en dan eigeel, boter en de formaggio erdoor. Tijdje draaien en een beetje laten stoven. Het is geen echte maaltijd, maar voor tussendoor." Ik vraag of hij met 'draaien' soms roeren bedoelt en of er ook zout en peper bij moet. Ineens leeft hij op. Er luistert iemand naar wat hij zegt. Misschien wel voor het eerst in 24 jaar. “Nee, peper en zout hoeft niet." Ik druk op de stopknop. "Ik heb nog wel meer recepten, maar u moet naar huis, hè?” Ik beloof dat ik de spaghetti ga maken en stap de bus uit. “Dag, mevrouw.” Hij zwaait. "Ciao."

Geen opmerkingen: