20 december 2007

Kappen nou

Ik maak alles nat. Strijk het naar voren. Trek de kam erdoor. Breng de schaar omhoog. Tot zover niks aan de hand. Maar dan wil ik de schaar langs de kam leggen en knippen, en dan blijkt ineens dat er iets niet klopt tussen hoe dingen eruitzagen en wat ik van plan was en het bewegen van dingen in de echte wereld. Schaar draaien, dan komt hij langs de kam te liggen. Nee, verkeerde kant op. Schaar -tegen m'n gevoel in- andere kant op kantelen. Nu is al het haar weer tussen de tanden van de kam door verdwenen. Kam weer door haar, schaar erbij. Misschien toch beter zonder kam. Een hap uit m'n wenkbrauw. Haar prikt in m'n oog. Er zal toch geknipt moeten worden, dus ik blijf kammen, kantelen, draaien en af en toe maar gewoon een schaarbeweging maken, anders gebeurt er nooit wat. Ik wil het liefst iets door de spiegel gooien maar hou me in omdat ik weet dat de dingen daarmee nooit plotseling alsnog het gewenste effect bereiken. En ik moet ook niet gillen, want straks prik ik nog in m'n oog. Ik doe nog een paar laatste keren 'knip' langs die verdomde wegglijdende kam, met die verdomde schaar die steeds maar tegen de realiteit in draait, en dan maar hopen dat het een beetje fatsoenlijk opdroogt. Dat ik straks niet zo'n meisje ben waarvan ik altijd denk: Ach gut. Het kind heeft haar eigen pony bijgeknipt.

5 opmerkingen:

Rosalie zei

FOTO FOTO FOTO!!!!

Hans zei

Tja, Impa. Zeg jij niet altijd dat het werk dat jij doet een VAK is. Misschien is kapper ook wel een VAK. :)

Impa zei

Zou me niets verbazen.

Impa zei

Misschien moet ik die pony maar gewoon weer op stal zetten.

Tas zei

Mijn moeder plakte dan een plakbandje over mn pony en knipte, in een rechte (?) lijn alles onder het plakbandje weg. Het zal je niet verbazen dat ik in mijn jonge jaren dus ook behoorde tot het legertje: Ah gut, dat meisje...