17 december 2007

Johan

Impa heeft het afgelopen jaar heel wat kilometers gemaakt van en naar een stadje onder Rotterdam. Daar woont mijn tante T., die mij met haar magische handen energie geeft en een tijdelijke balans die ik zelf de afgelopen turbulente tijd te vaak kwijt was. Als ik daarna in het donker terugreed naar Utrecht, langs de kranen van de Rotterdamse havens en met de verlichte industrie van Pernis als een grillige futuristische stad langs de snelweg, voelde ik me opgelucht. Dan was het razen in mijn kop tijdelijk het zwijgen opgelegd en de lichtheid van het hart weer even hervonden. Dan gleden de kilometers onder me door en draaide ik in het anonieme donker muziek die me deed glimlachen. Johan bijvoorbeeld: 'When I'm on my own, I'm falling back on you'. Met het vertrouwen dat ik voel als ik er ondanks alle verwarring een korte glimp van hebt mogen opvangen dat ergens een plaats voor mij bestaat. En met de geruststellende gedachte dat ik weer leer hoe het is om op mezelf terug te kunnen vallen. 'When I'm on my own, I'm falling back on you'. Met een glimlach in het donker.

Gister stond Johan in Utrecht in Tivoli De Helling, als onderdeel van het festival Fine Fine Music. Of eigenlijk zaten ze, want het was een akoestische sessie. Johan zat en speelde; ik stond en luisterde. 'When I'm on my own, I'm falling back on you'. Met een glimlach in het donker.

Geen opmerkingen: