17 november 2007

Trapbeweging

Impa zit weer tijdelijk in het huis van de leenpoezen (klik). Er mag weer volop gespind en geaaid worden. En dat niet alleen. Ook mijn inspanningen op de computer krijgen weer een heel ander gezicht. Dit blogje bijvoorbeeld was door een bijdrage van de zwarte leenpoes bijna geëindigd in 853 streepjes. Het enige waar ik in tegenstelling tot de vorige keer de leenpoezen niet voor nodig heb, is mijn nek breken op de trap. Daar ben ik deze keer geheel zelfstandig vanaf gekukeld. En niet zo'n beetje ook. Smalle treden en gladde sokken leidden tot een meterslange val die gepaard ging met veel lawaai en resulteerde in een schaafplek op mijn linkerpols, bloed op mijn rechterwijsvinger, een grote rode plek rechts op mijn rug en een beurse linkerbil. Tijdens de val zag ik mijn leven dan wel niet aan me voorbij flitsen, maar ik had op weg naar beneden, naar de fiets die onderaan de trap stond en waar ik een aantal eeuwigdurende seconden later als een verward hoopje armen en benen tegenaan zou liggen, wel ruimschoots de tijd om te beseffen dat vriend M. in de woonkamer flink zou schrikken als hij mijn indrukwekkende gebonk tegen elke afzondelijke traptrede zou horen. En over hoe ik hem het beste gerust zou kunnen stellen als ik met een dwarslesie tot stilstand zou komen bij de voordeur. Inmiddels is gebleken dat er geen sprake is van dwarslesies en hersenletsel (niet meer dan voorheen) en dat ik nog steeds in het bezit ben van al mijn bevallige ledematen. Het is alleen wel voor het eerst dat ik er last van heb dat vriend M. een billenman is. Een linker-billenman. Au.

1 opmerking:

Tas zei

Hahahaaaaa!Toch altijd nog beter dan een linke billenman ;-)