14 november 2007

Autoalarm

Impa's kleine, blauwe bolide moest naar de garage voor de APK. Ik vreesde het ergste, want vorig jaar was er al vergevorderde roestschade geconstateerd aan de chassisbalk (Klinkt goed he? Zo nonchalant als ik dat weet te brengen. Alsof ik er echt verstand van heb). Toen ik de garage binnenkwam, was het eerste wat ik zag een grote drinkbak en een enorm bot. Zo'n loodzwaar knaaggeval voor vlijmscherpe hondentanden. Ik zat al te wachten op de bijbehorende hond, die ongetwijfeld aan zou komen lopen bij het geluid van de garagedeur. Ik verwachtte iets groots en harigs, inclusief stank van natte vacht en bloeddorstige adem, dat bedoeld was om angst in te boezemen en daar feilloos in slaagde alleen al door z'n dreigende blik. Of -misschien nog wel erger- iets groot en harigs met misplaatst snuffelenthousiasme. Maar het enige dat op me af kwam lopen, was een monteur. Het schoot door me heen dat dat hondenbot wel een cover kon zijn, een truc om inbrekers te ontmoedigen. Dat er helemaal geen bijbehorende hond bestond. Ik begon in mijn hoofd met het formuleren van een nuttige zin vol woorden als 'kentekenbewijs', 'keuring', 'telefoontje in geval van eventuele reparaties' en 'vanmiddag nog klaar', maar voor ik m'n mond open kon doen, zag ik de hond alsnog. En hij was gemener dan ik ooit had kunnen vermoeden.

2 opmerkingen:

tineke zei

Zet maar een paar poezen in de garage, dat werkt toch niet!?

Tas zei

Het was wel iemand op vier benen?