15 november 2007

Autoalarm (2)

(Vervolg op klik) Niet omdat hij groot en harig zou zijn en dreigend gromde of groot en harig zou zijn en enthousiast aan me snuffelde op plekken waar ik normaal gesproken lang niet iedereen aan laat snuffelen. Hij was gemeen omdat hij een herderpup was. Van acht weken, zo bleek later. Inclusief full-body pluisvacht, bol buikje en driehoekige flapoortjes die op en neer sprongen toen hij op veel te grote platpoten aan kwam huppelen. Zo kon ik me natuurlijk nooit concentreren op het naderende onheil van de APK. En het leidde ook af van het zwelgen in weemoed om mijn ongetwijfeld gedoemde autootje, om nog maar te zwijgen van nuttige gedachten over het niet houden van huisdieren in kleine woningen. Dat schoot dus allemaal niet op.
Mijn auto werd afgekeurd. Ik plaats van de monteur kapot te foeteren, heb ik met mijn hand over mijn hart gestreken en voorgesteld om de (af)keuring door de vingers te zien als ik de herderpup mee naar huis kreeg, maar dat mislukte. Voor gefoeter was het eigenlijk sowieso al te laat. Ik zat al in de fase van stille gelatenheid en acceptatie. Ik zou nog tien dagen in mijn minibolide kunnen rijden tot de APK was verstreken, en dan zou ik er afscheid van moeten nemen. Gek hoe je in een enkel jaar gehecht kunt raken aan zo'n blauwe stapel blik en rubber met een cd-speler erin. Verkopen kon allang niet meer, want welke gek geeft er nou nog iets voor zo'n verroest barrel? Vriend M. en ik grapten dat ik de Impamobiel eigenlijk tegen een boom zou moeten rijden. Dan kreeg ik er tenminste nog verzekeringsgeld voor. Nog beter zou zijn als iemand anders hem total loss zou rijden. Zonder gewonden, natuurlijk. Maar ja. Zo ken ik er nog wel een paar. Het was beter om pup en Opel maar gewoon helemaal te vergeten.

Geen opmerkingen: