29 november 2007

En toch is Impa heel gewoon gebleven

In Brazilië is in haar geboortejaar 1973 een postzegel uitgebracht ter ere van Impa.

28 november 2007

26 november 2007

Luister en huiver

Gister in Tivoli De Helling: Agua de Annique. Impa wil haar kippenvel graag even met u delen.

23 november 2007

Iedereen weet dat het slecht met je afloopt als je niet sport

Kom je ééééven vier maanden niet op aquarobics, krijg je dit. Nou is vier maanden ook best lang, dat snap ik ook wel, maar u weet hoe dat gaat. Ik had dingen te doen. Plaatsen te zijn. Mensen te zien. Nu werd het langzamerhand weer hoog tijd om de spieren en het vet op mijn lijf weer even op hun plaats te wijzen, want die waren gaan wandelen en moesten heringedeeld worden. Spieren wandelen vooral naar beneden, heb ik gemerkt. Vet is wildgroei. Dat gaat alle kanten op. (Snapt u nu dat ik een pony heb laten knippen? Er moest echt ergens iets vanaf.) Maar goed, trad ik dus na een korte afwezigheid weer braaf aan in zwemtenue: bleek de juf weg te zijn. De Juf! Juf S.! En niet voor een keertje, maar voorgoed. Diepe, diepe, ontgoocheling. Juf S. heeft namelijk mijn leven gered. Toen ik voor het eerst naar Aquarobics kwam, verwachtte ik dat ik het niets zou vinden. Of dat ik het heel leuk zou vinden, maar dat de lol er snel af zou zijn. Of dat de lol er niet af zou gaan, maar dat het zoveel gedoe was dat het er weer bij bleef. Want zo ging dat al jaren met mij en sport. En iedereen weet dat het heel slecht met je afloopt als je niet sport. En daarom heeft Juf S. mijn leven gered. Die stond me toch aan het uiteinde van dat bad een potje te motiveren. Ze sprong en hupte alles voor dat het een lieve lust was, telde hardop mee en wist precies de goede dingen te zeggen. En als we er doorheen zaten, begon ze te roepen en daarna te gillen. En het werkte. Voor het eerst van mijn leven putte ik me uit in sport. Opgezweept en aangemoedigd door het enthousiasme van Juf S, niet in de laatste plaats omdat ik haar zo mooi vond. Ze was aardig en lief en bescheiden en vriendelijk en fris en ze zag er prachtig uit. Met een sterk en rond in zwart gestoken lijf, een stoere headset en een hoog opgeknoopte paardestaart van lang Marokkaans haar. Ik heb vaak stiekem staan zwijmelen en verzuchten dat ik voor haar alles zou doen.
En nu is ze weg... Zou het nog wel goed komen met mijn motivatie? We hebben nu een instructeur. Volgens hem werkt juf S. tegenwoordig op Schiphol. Juf Schiphol. Ik hoop dat ze de mensen daar ook zo blij maakt. (Een, twee, drie vier. Zet uw koffer op de band. Een, twee, drie, vier. Hier is uw gate, en nog een keer. Een, twee, loop maar door, goede reis. Een, twee, drie, vier. Kom op, hou vol! Woehooooe!)

22 november 2007

Au

Impa vindt dat ze kokend water eens wat minder heet zouden moeten maken.

21 november 2007

Impa staat nu al te trappelen voor Eurosonic

Impa heeft haar felbegeerde tickets voor Eurosonic weer binnen. (Voor wie het niet wist: Eurosonic is een tweedaags Gronings muziekfestival, onderdeel van Noorderslag dat na Eurosonic eindigt met een derde nacht vol muziek van vaderlandse bodem.) Ieder jaar in januari ben ik twee nachten te vinden in de oude binnenstad van thuishaven Groningen waar verspreid over ruim 20 lokaties honderden Europese bands te beluisteren zijn. En omdat je ze in twee nachten nooit allemaal kunt zien, pluis ik van tevoren het programma door en surf op de bandsites naar wat er te horen zal zijn. Op Eurosonic zelf luisterproef ik gretig aan van alles en nog wat, loop met mijn passepartout ongelimiteerd van zaal naar zaal, hoor singer-songwriter, rock, punk, indie, electro, een snufje hiphop en een hoop crossover. Van kleine podia in foyers en muziekkroegen tot popzalen als Vera en het prachtig ruige Grand Theatre. Van de plaatselijke muziekschool tot de stadsschouwburg en de Martinikerk. Van ingetogen luisterconcert tot uitgelaten dansfeest. Omringd door een stadshart vol muziekliefhebbers, media en vakfanaten uit heel Europa drink ik een biertje, maak een praatje, dans en luister, luister, luister. Zaal na zaal, tot diep in de nacht. En als ik dan vroeg in de ochtend in bed rol met suizende oren en een hart dat overloopt van indrukken, ben ik dronken van het horen van al die nieuwe muziek. En dan staat Eurosonic voor het volgende jaar al in m'n agenda. Kijk zelf en klik op de Eurosonic-link hiernaast in het linklijstje OOK LEUK.

Afgelopen editie van Eurosonic gezien in de kleine zaal van Grand Theatre en altijd een joy: de Zweedse schone Hello Saferide. Luister en smile.

19 november 2007

Pootje over

Aan de leenpoezen zitten voordelen en nadelen. Een van de grote voordelen is dat ze deze keer als een soort leenpoezenpakket-PLUS komen, inclusief gebruik van een auto. Die van het leenpoezenvrouwtje, dat ergens met met haar geliefde in de jungle zit. Geen gering voordeel, in het kader van het recente verscheiden van de Impabolide. Een ander voordeel is spinnende warmte op schoot, dat meestal al begint als ik nog maar drie seconden achter mijn laptop zit en vier letters getikt heb. Het nadeel dat aan de pluizige poezen kleeft, is dat ze er de hele tijd bovenop zitten. Overal bovenop. De bruine leenpoes zit bovenop een tas vol kleren as we speak en slaapt het liefst op mijn laarzen of mijn handtas. De zwarte leenpoes is erg gehecht aan mijn toetsenbord. En aangezien dat niet alleen onmogelijk typt maar ook slecht af kan lopen voor het eindproduct van je noeste arbeid, blijf ik maar proberen haar een beetje op te voeden. De vorige keer heb ik een maand bij de leenpoezen gelogeerd. Consequent zijn, dan zou het me wel lukken om haar van m'n laptop af te houden, dacht ik. Dat was maar ten dele waar. Na 30 dagen stug wegduwen begon ze het een beetje te begrijpen. Ik zat een heel lange en uiteraard heel belangrijke mail te schrijven. De leenpoes zat rechts naast mijn toetsenbord en bedacht dat ze liever links wilde zitten. Omlopen duurde kennelijk te lang, want ze besloot eroverheen te stappen. Mijn regime had vruchten afgeworpen, want ze deed het heel voorzichtig, en zonder de toetsen aan te raken. Er was maar één stapje voor nodig om naar de overkant te komen, en die zette ze heel voorzichtig naast de toetsen. Helemaal aan de rand, bij de onderkant van het scherm. Precies in het midden. En laat daar nou net de aan-en-uitknop zitten.

17 november 2007

Trapbeweging

Impa zit weer tijdelijk in het huis van de leenpoezen (klik). Er mag weer volop gespind en geaaid worden. En dat niet alleen. Ook mijn inspanningen op de computer krijgen weer een heel ander gezicht. Dit blogje bijvoorbeeld was door een bijdrage van de zwarte leenpoes bijna geëindigd in 853 streepjes. Het enige waar ik in tegenstelling tot de vorige keer de leenpoezen niet voor nodig heb, is mijn nek breken op de trap. Daar ben ik deze keer geheel zelfstandig vanaf gekukeld. En niet zo'n beetje ook. Smalle treden en gladde sokken leidden tot een meterslange val die gepaard ging met veel lawaai en resulteerde in een schaafplek op mijn linkerpols, bloed op mijn rechterwijsvinger, een grote rode plek rechts op mijn rug en een beurse linkerbil. Tijdens de val zag ik mijn leven dan wel niet aan me voorbij flitsen, maar ik had op weg naar beneden, naar de fiets die onderaan de trap stond en waar ik een aantal eeuwigdurende seconden later als een verward hoopje armen en benen tegenaan zou liggen, wel ruimschoots de tijd om te beseffen dat vriend M. in de woonkamer flink zou schrikken als hij mijn indrukwekkende gebonk tegen elke afzondelijke traptrede zou horen. En over hoe ik hem het beste gerust zou kunnen stellen als ik met een dwarslesie tot stilstand zou komen bij de voordeur. Inmiddels is gebleken dat er geen sprake is van dwarslesies en hersenletsel (niet meer dan voorheen) en dat ik nog steeds in het bezit ben van al mijn bevallige ledematen. Het is alleen wel voor het eerst dat ik er last van heb dat vriend M. een billenman is. Een linker-billenman. Au.

16 november 2007

Autoalarm (3)

(Vervolg op klik en klik) De volgende dag zat er een briefje onder mijn ruitenwisser. Hij was van mijn kersverse buurvrouw, zo vers zelfs dat ze nog niet eens goed en wel naast me woonde. Dat ze met haar auto vol op die van mij was geknald. En hoe erg ze dat vond. En haar telefoonnummer. En wat bleek? Niet alleen was het nummerbord vakkundig in het midden dubbelgevouwen door haar trekhaak, maar achter de ontzette bumper bleek de bumperbalk volledig omgebogen, tegen de radiator aan. De motorklep ging na een eerste inspectie niet eens meer dicht. Mijn auto was tien dagen voor het verlopen van z'n laatste APK door een vreemde total loss gereden. Op mijn wenken en mijn parkeerplaats, zonder gewonden. Vandaag heb ik van de verzekering begrepen dat er waarschijnlijk een leuk bundeltje eurootjes mijn kant op gaat komen. Voor een auto die nog maar tien dagen rond mocht pruttelen en waarvoor ik alleen bij de sloop nog een paar tientjes had kunnen lospeuteren. Toen heb ik die pluizige herder voorgoed uit m'n hoofd gezet. En een fles wijn opengetrokken. Dit is echt een veel betere ruil.

15 november 2007

Autoalarm (2)

(Vervolg op klik) Niet omdat hij groot en harig zou zijn en dreigend gromde of groot en harig zou zijn en enthousiast aan me snuffelde op plekken waar ik normaal gesproken lang niet iedereen aan laat snuffelen. Hij was gemeen omdat hij een herderpup was. Van acht weken, zo bleek later. Inclusief full-body pluisvacht, bol buikje en driehoekige flapoortjes die op en neer sprongen toen hij op veel te grote platpoten aan kwam huppelen. Zo kon ik me natuurlijk nooit concentreren op het naderende onheil van de APK. En het leidde ook af van het zwelgen in weemoed om mijn ongetwijfeld gedoemde autootje, om nog maar te zwijgen van nuttige gedachten over het niet houden van huisdieren in kleine woningen. Dat schoot dus allemaal niet op.
Mijn auto werd afgekeurd. Ik plaats van de monteur kapot te foeteren, heb ik met mijn hand over mijn hart gestreken en voorgesteld om de (af)keuring door de vingers te zien als ik de herderpup mee naar huis kreeg, maar dat mislukte. Voor gefoeter was het eigenlijk sowieso al te laat. Ik zat al in de fase van stille gelatenheid en acceptatie. Ik zou nog tien dagen in mijn minibolide kunnen rijden tot de APK was verstreken, en dan zou ik er afscheid van moeten nemen. Gek hoe je in een enkel jaar gehecht kunt raken aan zo'n blauwe stapel blik en rubber met een cd-speler erin. Verkopen kon allang niet meer, want welke gek geeft er nou nog iets voor zo'n verroest barrel? Vriend M. en ik grapten dat ik de Impamobiel eigenlijk tegen een boom zou moeten rijden. Dan kreeg ik er tenminste nog verzekeringsgeld voor. Nog beter zou zijn als iemand anders hem total loss zou rijden. Zonder gewonden, natuurlijk. Maar ja. Zo ken ik er nog wel een paar. Het was beter om pup en Opel maar gewoon helemaal te vergeten.

14 november 2007

Autoalarm

Impa's kleine, blauwe bolide moest naar de garage voor de APK. Ik vreesde het ergste, want vorig jaar was er al vergevorderde roestschade geconstateerd aan de chassisbalk (Klinkt goed he? Zo nonchalant als ik dat weet te brengen. Alsof ik er echt verstand van heb). Toen ik de garage binnenkwam, was het eerste wat ik zag een grote drinkbak en een enorm bot. Zo'n loodzwaar knaaggeval voor vlijmscherpe hondentanden. Ik zat al te wachten op de bijbehorende hond, die ongetwijfeld aan zou komen lopen bij het geluid van de garagedeur. Ik verwachtte iets groots en harigs, inclusief stank van natte vacht en bloeddorstige adem, dat bedoeld was om angst in te boezemen en daar feilloos in slaagde alleen al door z'n dreigende blik. Of -misschien nog wel erger- iets groot en harigs met misplaatst snuffelenthousiasme. Maar het enige dat op me af kwam lopen, was een monteur. Het schoot door me heen dat dat hondenbot wel een cover kon zijn, een truc om inbrekers te ontmoedigen. Dat er helemaal geen bijbehorende hond bestond. Ik begon in mijn hoofd met het formuleren van een nuttige zin vol woorden als 'kentekenbewijs', 'keuring', 'telefoontje in geval van eventuele reparaties' en 'vanmiddag nog klaar', maar voor ik m'n mond open kon doen, zag ik de hond alsnog. En hij was gemener dan ik ooit had kunnen vermoeden.

07 november 2007

Wat Impa fijn vond aan de schelpen in Portugal

Dat ze heel mooi waren, dat ze op een kilometerslang strand lagen waar Impa elke dag bijna helemaal alleen was en dat ze tijdens de lunch geserveerd werden met hele lekkere beestjes erin.

Maar eigenlijk was alles fijn