08 augustus 2007

Nick Hornby

Nick Hornby heeft ooit met zijn 4e roman A Long Way Down (2005) mijn hart gestolen. Iets aan zijn manier van schrijven vind ik onweerstaanbaar. Ik weet niet precies wat dat is. Ik geloof z’n combinatie van lichtvoetigheid en een soort melancholie. Dat klinkt tegenstrijdig, maar dat is het niet. Met lichtvoetigheid bedoel ik z’n manier van schrijven, waardoor je maar blijft lezen met het grootste gemak, en de humor in zijn verhaal en taalgebruik. Met melancholie bedoel ik dat zijn romans getuigen van een ongelooflijk inzicht in de mens en al haar gedragsmechanismen, en in het menselijke lijden. En die combinatie vind ik onweerstaanbaar. Hij maakt me aan het lachen en wat hij schrijft is vaak zo herkenbaar dat ik hem er soms van verdenk dat hij het met God op een of ander akkoordje over de algehele waarheid heeft gegooid. Dat Hornby dan het ultieme inzicht in de menselijke aard zou krijgen, en God... Nou ja, wat God ervoor in ruil van Nick heeft gekregen zou ik niet weten, maar God heeft vast ook ergens behoefte aan. Laat ik me daar maar even niet aan wagen.
Na A Long Way Down
heb ik ook How To Be Good en About A Boy
gelezen, met hetzelfde plezier maar op een of andere manier met minder interesse. Misschien spraken de thema’s me op dat moment even minder aan, of de personages. Of misschien vond ik het wel gewoon minder goede boeken. Deze week was het de beurt aan High Fidelity (2000). Ik heb het verslonden. Gelachen en gehuild. Het thema was deze keer heerlijk relevant. Liefde en muziek. Dertigers met een gebroken hart. De balans opmaken, afleiding zoeken, opkrabbelen, doorgaan. Met als kers op de taart regelmatig hardop lachen tijdens het lezen. Doe mij snel nog zo’n boek! Voordat mijn liefdesverdriet weer afzakt.

4 opmerkingen:

Anoniem zei

Good, good. New stuff I barely understand... /Wallraff

Impa zei

Yes! And the unintelligible message is: Read Nick Hornby. I enjoy his books no end. Even more so now I am not in the right state of mind for Swedish zombie books. On the other hand: they might provide some good suggestions :-)

Hans zei

High Fidelity en Fever Pitch waren mijn eerste Nick Hornby's. High Fidelity is een absolute favoriet.

De film was van de week nog op tv, en die is ook steengoed. Hij speelt in Amerika, maar de sfeer blijft helemaal behouden. En John Cusack en Jack Black zijn geweldig.

Impa zei

@ Hans:
Ik heb de film deze week ook gezien, op video, nadat ik het boek had gelezen. Vond het ook een superleuke film, en opmerkelijk hoeveel er overeind bleef van de sfeer van het boek. Wel jammer dat dat hele Britse er niet in zat, want dat vind ik juist zo heerlijk aan Hornby's humor en taalgebruik.