29 augustus 2007

De verrassing van M.

In de supermarkt kwam ik een oude bekende tegen (M.) met zijn zoontje (ook M.). Ze hadden een klein karretje bij zich, een soort plank op wieltjes. Mijn vraag of dat een zelfgemaakt skateboard was, sloeg de plank (op wieltjes) kennelijk volledig mis. Kleine M. sloeg zich theatraal op z’n voorhoofd, draaide met z’n ogen en riep “Het is een hond”.
Goed. Misschien ligt het aan mijn kennis van karretjesterminologie, maar van die vraag was ik dus niets wijzer geworden. Volgende vraag. “Wat zijn jullie aan het doen?” Grote M. glimlachte breed. Hij zei: “We hebben de bank weggegooid.” Ik trok onmiddellijk de veel te voorbarige conclusie dat ze een nieuwe bank hadden gekocht, maar hij zei van niet. “De oude bank was helemaal verrot. Mijn vrouw klaagde altijd dat er een kuil in zat en dat de veren er aan de onderkant uitkwamen. Toen dacht ik: Laat ik haar nou eens verrassen. Dus als ze straks thuiskomt uit haar werk, is die kapotte oude bank weg." Hij straalde. Kleine M. was op z’n hond gaan zitten en meldde dat het tijd was om te gaan.

2 opmerkingen:

Natascha zei

En dan 's avonds na het werk moe achter de buis. Alledrie op je eigen hond.

Rosalie zei

Zooo, wat een verrassing. Dat is nog eens wat anders dan een bosje bloemen meenemen!