09 juli 2007

Wat was geduld ook alweer voor zaak?

Vanavond komt mijn lief. Ik kan bijna niet wachten. Vroeger hoefde ik nooit te wachten. Ik had met vallen en opstaan geleerd om de dingen mee te maken zonder ze te hoeven delen. Om van de lege momenten iets vols te maken en om op de mooie momenten genoeg te hebben aan m’n eigen zintuigen. Dat viel niet altijd mee, maar na een paar jaar kreeg ik het toch aardig onder de knie. En dat gaf ook wel een bepaalde rust, eigenlijk.
Nu heb ik een lief waarmee ik alles wil meemaken. Dat is heel leuk, maar de rust is er ook een beetje uit. Die rust van momenten kunnen nemen zoals ze zijn, zonder ze te willen delen. Gelukkig geldt dat alleen als hij er niet is. Want zodra hij er is, valt alles op z’n plek. Dan komt de hele wereld om me heen piepend tot stilstand en verstomt het razen in m’n kop. Dan is alles opeens goed, gewoon precies zoals het is. En daar doe ik het voor.

1 opmerking:

Tas zei

Damn girl, dat klinkt goed! Als de real thing zelfs! Is dit de 'minaar' uit je eerdere stukjes?