25 juli 2007

Impa en de surströmming

Het is gelukt! (klikkerdeklik) Impa is toegetreden tot het kleine leger van surströmming-ingewijden en heeft het overleefd. Op de langverwachte dag zijn we naar het plantsoentje naast de flat in Stockholm getogen. Met papieren bordjes en bekertjes en een bontgeruit kleed hebben we een picknicktafel gedekt. Er was eten en drinken in verschillende maten van traditioneelheid, en hoe de middag verder ook uit zou pakken, de prijs voor Pittoreske Picknick van de Maand was binnen. Om het geheel af te maken, hadden we zes authentieke Zweden bij ons. Eigenlijk gaf hun aanwezigheid nog het grootste surströmming-effect. Mijn dappere lief ging het blik openmaken - eerst doorboren in een plastic zak voor het geval er stinkend vocht uit spuit- en ik zat naast hem in het gras. De Zweden (ik begon steeds meer te twijfelen aan hun authenticiteit) stonden in een ruime cirkel om ons heen. Biertje in de hand en klaar om weg te stuiven. Af en toe kwam er eentje dichterbij om op een meter afstand theatraal te snuiven en dan werd er heel moeilijk gedaan met wapperende handen, kokhalsgeluiden, scheldwoorden en stukjes heen-en-weer-geren met een paniekerige blik in de ogen, totdat ze hun plaats in de cirkel weer hadden ingenomen. Ik vond het allemaal wel meevallen. Het stonk behoorlijk, maar niet om van te kotsen. Het zag er vies uit en voelde glibberig, maar dat is ook wel leuk spannend. Het ergste vond ik eigenlijk de teleurstelling over de smaak. Ik heb het gegeten zoals het hoort, op dun brood met plakjes gekookte aardappel, bieslook, zure room en een gesnipperd uitje, maar het was gewoon niet lekker. Ik had me verheugd op een fijnproeverssmaak waar ik met mijn avontuurlijke karakter natuurlijk meteen voor zou vallen. Zoiets als een stinkende kaas, glibberige oesters, oerzoute drop, rookbier. In plaats daarvan was het eigenlijk gewoon muf en vies. Daar stond dan wel weer tegenover dat het nog een hele leuke middag werd. We zijn aan die roodgeruite picknicktafel in het middagzonnetje onder die boom luidruchtig en liederlijk dronken geworden. En toen hebben we verstoppertje gespeeld.

09 juli 2007

Vrouwen in de kunst


(Bekijk dit filmpje vooral met geluid.) Een van de dingen die ik zo opwindend vind aan kunst, is het kijkje dat je krijgt door de ogen van de kunstenaar. De relatie van de kunstenaar tot z'n object is iets heel intiems waar je als waarnemer aan deelneemt. Ik voel me altijd een soort legitieme voyeur als ik naar kunst kijk. Deze animatie brengt geschilderde vrouwen zo tot leven dat dat voyeurisme bijna te ver gaat. Ik zie ze staan, in het atelier, in al hun lijfelijkheid en schoonheid, maar ik hoor daar eigenlijk niet te zijn.

Wat was geduld ook alweer voor zaak?

Vanavond komt mijn lief. Ik kan bijna niet wachten. Vroeger hoefde ik nooit te wachten. Ik had met vallen en opstaan geleerd om de dingen mee te maken zonder ze te hoeven delen. Om van de lege momenten iets vols te maken en om op de mooie momenten genoeg te hebben aan m’n eigen zintuigen. Dat viel niet altijd mee, maar na een paar jaar kreeg ik het toch aardig onder de knie. En dat gaf ook wel een bepaalde rust, eigenlijk.
Nu heb ik een lief waarmee ik alles wil meemaken. Dat is heel leuk, maar de rust is er ook een beetje uit. Die rust van momenten kunnen nemen zoals ze zijn, zonder ze te willen delen. Gelukkig geldt dat alleen als hij er niet is. Want zodra hij er is, valt alles op z’n plek. Dan komt de hele wereld om me heen piepend tot stilstand en verstomt het razen in m’n kop. Dan is alles opeens goed, gewoon precies zoals het is. En daar doe ik het voor.

08 juli 2007

07 juli 2007

Must… Have… Rököl…

Impa zat gister met vriend C. en vriend H. in de kroeg voor een paar pinten Guinness. Meestal gaan we naar Glenfiddich Warehouse, dat behalve in whisky’s ook gespecialiseerd is in bieren van kleine Zweedse brouwerijen. Het personeel heeft er verstand van zaken. Fijn toch, als je ergens welkom bent met een verzoek als: “Ik zoek een Zweeds bier, bitter, met niet te veel koolzuur en het liefst licht van kleur. Hij moet kruidig zijn en niet te zoet, maar hij mag wel iets bloemigs hebben. Heeft u dat?”. Negen van de tien keer verdwijnt de barman in Glenfiddich dan glimlachend achter de toog en staan er even later kleine glaasjes versgetapt bier voor je neus om te proeven. Mijn favoriet is Rököl, oftewel rookbier. Dat smaakt zoals het klinkt: naar rook. Het is, zeg maar, de lapsang souchong onder de bieren. Bitter en kruidig maar tegelijkertijd heerlijk fris. Het zit in grote glazen- net als al het bier in Zweden- en als ik de goede barman tref, krijg ik er een korte schoudermassage bij.
Maar ach en wee: Glenfiddich is gesloten. Dat is een klein rampje, hoewel gelukkig van tijdelijke aard. Over twee weken kunnen we er weer terecht. En daar staat dan weer tegenover dat de barman (de andere) heeft beloofd z’n best te doen om de levering van nieuwe vaten Rököl te vervroegen zodat ik er nog van kan proeven voor ik half augustus terugga naar Nederland. Woo-hoo!

05 juli 2007

Hoe kinky schrijf ik eigenlijk?


Op mingle2.com kun je je blog of website laten voorzien van een Amerikaans kijkwijzer-embleem. Je voert je URL in en de tekst van je blog wordt binnen een paar seconden doorzocht op woorden die (volgens de Amerikanen) wijzen op ongewenste inhoud. Met taalverschil wordt geen rekening gehouden: ik heb bovenstaand keurmerk voor Parental Guidance gekregen en ik moest de uitslag drie keer lezen voordat ik begreep waarom:

This rating was determined based on the presence of the following words:

  • hoor (3x)
  • sexy (1x)

Surströmming, of het begin van een nieuw culinair tijdperk

Bent u avontuurlijk aangelegd? Wilt u wel eens iets nieuws proberen? Ziet u eten niet alleen als gastronomische ervaring, maar ook als spannend cultureel experiment? Probeert u dan eens surströmming, de ingeblikte lekkernij uit Zweden. Surströmming is gefermenteerde haring. Het ruikt bijzonder, prikkelt de zintuigen en zit verpakt in een interessant blik. Laat uw smaakpapillen verrassen met deze culinaire sensatie uit Zweden. U kunt ervan verzekerd zijn dat u over dit gastronomische avontuur voorlopig niet zult zijn uitgepraat.

04 juli 2007

Surströmming, of het einde van je sociale leven


Rotte vis is niet alleen voor meeuwen. In Zweden kun je rotte vis eten zonder dat je daarvoor op sterven na dood moet zijn of volslagen krankzinnig. Het heet surströmming en is een ware lekkernij. Niet dat alle Zweden het lekker vinden. Sterker nog: de meesten lopen er hard voor weg. Dat komt namelijk door de afgrijselijke stank. Ik heb verhalen gehoord over scholen die werden geëvacueerd omdat kinderen onder schooltijd een blikje surströmming openmaakten en over mensen die door buren gepest werden en in plaats van vuurwerk surströmming door hun brievenbus kregen. Er zijn natuurlijk ook liefhebbers. Die komen bijeen in de zomer, want surströmming eet je buiten, in de frisse lucht. Als je dat namelijk niet doet, wordt het eten bemoeilijkt door de allesoverheersende stank en het onbedwingbare kokhalzen van jezelf en anderen. Bovendien moet je daarna je huis een maand luchten en chemisch laten desinfecteren. Of verhuizen, natuurlijk.
Surströmming is gefermenteerde haring in blik. Zo’n blik komt na verloop van tijd zo onder druk te staan dat de boven- en onderkant gaan bollen. Dat is een goede indicatie dat de vis gegeten kan worden. Je kunt het blik het beste onder water openmaken omdat het vocht er door de hoge druk uit kan spuiten. Als je daarmee in aanraking komt, stink je zo verschrikkelijk dat het het einde kan betekenen van je sociale leven. Veel surströmmingliefhebbers zijn dan ook eenzame mensen. Kluizenaars, hoog in de bergen. Door het vermeende explosiegevaar van zo’n bollend blik heeft een aantal luchtvaartmaatschappijen, waaronder KLM, surströmming op de zwarte lijst gezet, samen met andere explosieven zoals handgranaten, dynamiet en lipgloss. Dit tot groot ongenoegen van de Zweedse Surströmming Academie, een sociëteit van surströmming-adepten die de luchtvaartmaatschappijen culinaire barbarij verwijt.
Maar goed: ik wil die rotte-viservaring nou wel eens meemaken. Ik woon al jaren elke zomer in Stockholm en heb al ik-weet-niet-hoe-vaak geprobeerd m’n vrienden bijeen te krijgen voor een surströmming-picknick. Als het dan na veel vijven en zessen eindelijk lukte om een datum te prikken, had op de langverwachte dag ineens iedereen een zere knie, een ornithologencongres of een oma waarmee ze sokken moesten stoppen. De lafaards. Misschien moet ik maar een blik meenemen en het er straks in Nederland op wagen met andere argeloze leken. Iemand interesse?


(Deze man is trouwens geen bekende van me en ook niet dokter Jakob uit het vorige berichtje, want die was veel knapper. Ik hoop maar dat deze man het niet erg vindt dat ik hem argeloos noem. Of minder knap dan dokter Jakob.)

03 juli 2007

Impa en de vreemde vinger

Ik heb een vinger die niet van mij is. Hij was er een paar dagen geleden opeens. Hij is dik en stijf en doet een beetje pijn. Ik heb geprobeerd hem af te schudden, maar dat is niet gelukt.Ik dacht dat hij misschien naar iemand anders zou gaan als ik bijvoorbeeld opeens heel hard weg zou rennen, maar dat was helaas niet zo. Hij bleef stevig vastzitten aan mijn hand, tussen mijn eigen, vertrouwde vingers. Nou heb ik echt geen vreemde-vingervrees, hoor. Mij hoor je niet snel roepen ‘eigen vinger eerst’. Maar ergens voelt het toch ongemakkelijk. Daarom ben ik er vanochtend maar even mee naar dokter Jakob gegaan. Ik heb me tien dagen geleden in m'n vinger gesneden en volgens hem komt het daardoor. Hij heeft me antibiotica gegeven en daarmee moet binnen een paar dagen m’n eigen vinger weer de kop op gaan steken. Het goede nieuws is dat ik van dokter Jakob tijdens het wachten op de oude vinger gewoon een wijntje mag blijven drinken. De medische wetenschap staat voor niets.

01 juli 2007

Räksmörgås

Een broodje garnalen heeft alle lekkere extra ingrediënten van het Zweedse alfabet.

One of those places


Zaterdag een laat en langzaam ontbijt met vriend C. (hierboven met uitzicht op authentieke Zweden). Il Caffè op Kungsholmen is een van die plekken in Stockholm waaraan op een rustige ochtend gewoon alles klopt. Vrienden C. en H. hebben de hele dag aan m'n nieuwe harddisk gesleuteld. Hardware-man en Software-man samen achter mijn computer. Heel handig, zulke vrienden. Het laptopje spint weer als een tevreden hamster.