01 juni 2007

Waarom Impa eenden vreest

Eenden hebben nog een appeltje met mij te schillen. Ik heb ze als klein meisje verraden. Ik weet niet meer hoe oud ik was; misschien een jaar of zeven. Ik stond op de begane grond voor het raam. In de achtertuin liepen twee eenden, op nog geen twee meter van het huis. Ik riep ze, door het gesloten raam. “Kom maar, eendje, kom maar.” Een van de eenden keek naar me, sloeg z’n vleugels uit, steeg op en vloog naar me toe. Op ooghoogte sloeg hij tegen de ruit en viel op de grond. Ik was stomverbaasd en totaal geschokt. Ik voelde me heel erg schuldig. De eend stond op en waggelde tollend de tuin uit. Tot op de dag van vandaag denk ik eraan bij iedere eend die ik zie.

“Daar heb je haar.”
“Ze is wel groter geworden.”
“Ze is het toch. Ik weet het zeker. Kwek als het niet waar is.“
“Zullen we wat doen?”
“Nu niet. We zijn niet met genoeg.”

Als u een grote groep eenden ziet oprukken richting Utrecht, mag u mij gerust even bellen. Zo snel mogelijk.

1 opmerking:

Rosalie zei

Hopen dat ze geen zwanen meenemen. Dan ben je echt niet blij. Dat is agressief volk!