28 juni 2007

Finse meisjes en een Australische opa

In Helsinki verbaasde ik me erover hoe anders de Finnen zijn dan de Zweden. Of in ieder geval: hoe anders de inwoners van Helsinki zijn dan die van Stockholm. De Zweden zijn vriendelijk en rustig, maar totaal ontoegankelijk. Op straat vindt geen oogcontact plaats. Er wordt bij de bushalte geen praatje gemaakt. In de metro spreek je niemand aan: dat doen alleen gekken en dronkenlappen. Je mag eventueel met je voet meetikken op de maat van de muziek in je mp3-speler, maar dan moet je het niet raar vinden dat er binnen de kortste keren een riotteam op je afgestuurd wordt omdat je een dreiging betekent voor de openbare orde. Alle mensen die ik in Stockholm heb ontmoet, ken ik via via. Ik ken er goede en lieve mensen die echte vrienden zijn geworden, maar die heb ik allemaal ontmoet via andere Zweden. (En zelfs dan blijven de meeste vriendschappen oppervlakkig.) De enige contacten die ik hier zelf heb gelegd, zijn met andere buitenlanders. En nou ben ik echt niet contactgestoord, hoor. Ik praat gemakkelijk met mensen en voer overal gesprekken met vreemden, maar dat is me in Zweden nooit gelukt. Als je in de kroeg iemand aanspreekt, word je beleefd te woord gestaan en daarna moet je weer terug naar je eigen groepje. Het is zelfs zo erg dat ik mijn eerste zomer in Stockholm bijna eerder ben teruggegaan. Ik kende niemand naast vriendin M. en na een maand tussen de Zweden begon ik me gewoon onzichtbaar te voelen. Het lukte me maar niet om ergens een blik of een vriendelijk woord op te vangen, laat staan om vrienden te maken. Gelukkig heb ik toen vriend C. ontmoet, vriend van de vriend van vriendin M, die mijn netwerk zo explosief heeft laten groeien dat ik me de zomers daarna nooit meer zo heb hoeven voelen.
Zweden is een koud land. De ramen zijn klein, de kleding is dik en alle sociale kringen zijn naar binnen gericht. Als je er tussen weet te komen is het er warm en knus, maar dat moet echt bevochten worden. En als je er niet tussenkomt, word je hier heel eenzaam. Dat geldt niet alleen voor buitenlanders: ook veel Zweden hebben er moeite mee. Ik zie hier heel veel mensen buiten de sociale boot vallen.
In Helsinki stapte ik afgelopen zomer aan wal en tot mijn stomme verbazing keek iedereen me aan. Eerst was ik achterdochtig. Ik dacht dat het wel een vergissing zou zijn en dat Angelina Jolie misschien achter me liep, of dat ik een hele grote klodder snot op m’n voorhoofd had waar iedereen eigenlijk naar keek. Maar dat was niet zo. Mensen keken in het voorbijgaan gewoon naar anderen, net als in Nederland. Een blik, soms een wat langere blik, en je kijkt weer voor je. Heel eenvoudig. Ik vond vooral de Finse meiden opvallend. Zweedse meisjes zijn mooi, maar heel popperig. De Finsen hadden een soort eenvoudige, open, boerenschoonheid. Met licht en kracht die van binnenuit door de huid schijnen, als u begrijpt wat ik bedoel. Op de boot van Stockholm naar Helsinki had ik de hele nacht gedanst en gedronken met twee Australiërs. Tegen de ochtend zat een van hen ergens op de gang met een paar Finnen te praten: een paar verlopen hardrockers en een tienermeisje met een fles sterke drank in haar handen. Zij voerde het woord en was duidelijk in mijn Australische verovering geïnteresseerd. Toen ik erbij kwam zitten, onderbrak ze het gesprek, keek me geringschattend aan en vroeg met luide stem: “And who is this?” Het gezelschap viel stil. Ik glimlachte en zei: “I’m with him.” Ze bleef me aankijken, dacht een paar seconden na zonder met haar ogen te knipperen en reikte me toen zonder iets te zeggen haar fles. Die meid vergeet ik nooit meer. Mooi en sterk. Die snapte hoe het werkt.

Die Australiërs zijn trouwens een verhaal op zich. Dat waren een kleinzoon en een tachtigjarige grootvader die rondreisden door Scandinavië. Ik weet niet hoe de oude baas het volhield, maar hij heeft me die nacht op de boot alle hoeken van de dansvloer laten zien. Eerst in een ouwelullentent waar we stijldansten op een ouwelullenband. De oude man droeg stroeve gympen en we struikelden de hele tijd over onze voeten. Iedere keer als de kleinzoon een foto nam, greep de opa me steviger beet en riep: “This is going to cost me my marriage. Come here, sexy.” Toen de band ermee ophield zijn we terechtgekomen in de scheepsdiscotheek, waar alleen nog een paar dronken Finse tieners in een hoek lagen. Daar hebben we tot drie uur 's nachts staan dansen op hiphop. Achter de ruiten gleed een rimpelloze Oostzee voorbij onder een oranje horizon.

3 opmerkingen:

Hans zei

Finnen zijn misschien opener dan Zweden, maar wel totaal contactgestoord. Ik ga ze over twee weken maar weer eens opzoeken. :-)

Impa zei

Hahaha! Ze staan erom bekend dat ze flink kunnen zuipen, misschien komt het daardoor. Vergeet je niet om even naar me te zwaaien vanuit Helsinki?

Hans zei

Als ze gezopen hebben, denken ze dat ze niet contactgestoord zijn. Dat kan ook aardige situaties opleveren. En had ik al verteld hoe lelijk de mannen er zijn?