29 juni 2007

Impa en de kikker

Ik pas aan de overkant van de straat op iemands kikker. Of ik dat nou ongemerkt stressvol vind of het onbewust tot mijn romantische verbeelding spreekt: nog voordat de zorg voor de kikker aan mij werd overgedragen, had ik al over hem gedroomd. In mijn droom daagde de kikker me uit z’n aquarium schoon te maken. Dan zou hij me wel eens laten zien dat hij zou ontsnappen. Hij zat zich vreselijk druk te maken, het was echt een agressief geval. Ik deed hem zolang in een tupperware bakje en toen ik de deksel dichtdeed, voelde ik dat het beest vocht als een bezetene. Hij was heel sterk. Toen ik uiteindelijk met veel moeite het bakje dicht had, kalmeerde hij. We raakten aan de praat en na een tijd zag ik dat hij was veranderd in een mens. Een jongen van ergens in de twintig, met lang blond haar en een donkerblauw overhemd aan. Hij lag helemaal dubbelgevouwen in dat bakje, dus ik heb hem eruit gelaten. Hij was heel aardig.
Het heeft daarna nog dagen geduurd voordat ik me realiseerde dat 1: mijn dromen wat romantiek betreft aan originaliteit te wensen overlaten, want ‘kikker wordt prins’ is natuurlijk een volslagen uitgemolken motief, en dat 2: het de motherfucker dus inderdaad gelukt was om te ontsnappen.

28 juni 2007

Finse meisjes en een Australische opa

In Helsinki verbaasde ik me erover hoe anders de Finnen zijn dan de Zweden. Of in ieder geval: hoe anders de inwoners van Helsinki zijn dan die van Stockholm. De Zweden zijn vriendelijk en rustig, maar totaal ontoegankelijk. Op straat vindt geen oogcontact plaats. Er wordt bij de bushalte geen praatje gemaakt. In de metro spreek je niemand aan: dat doen alleen gekken en dronkenlappen. Je mag eventueel met je voet meetikken op de maat van de muziek in je mp3-speler, maar dan moet je het niet raar vinden dat er binnen de kortste keren een riotteam op je afgestuurd wordt omdat je een dreiging betekent voor de openbare orde. Alle mensen die ik in Stockholm heb ontmoet, ken ik via via. Ik ken er goede en lieve mensen die echte vrienden zijn geworden, maar die heb ik allemaal ontmoet via andere Zweden. (En zelfs dan blijven de meeste vriendschappen oppervlakkig.) De enige contacten die ik hier zelf heb gelegd, zijn met andere buitenlanders. En nou ben ik echt niet contactgestoord, hoor. Ik praat gemakkelijk met mensen en voer overal gesprekken met vreemden, maar dat is me in Zweden nooit gelukt. Als je in de kroeg iemand aanspreekt, word je beleefd te woord gestaan en daarna moet je weer terug naar je eigen groepje. Het is zelfs zo erg dat ik mijn eerste zomer in Stockholm bijna eerder ben teruggegaan. Ik kende niemand naast vriendin M. en na een maand tussen de Zweden begon ik me gewoon onzichtbaar te voelen. Het lukte me maar niet om ergens een blik of een vriendelijk woord op te vangen, laat staan om vrienden te maken. Gelukkig heb ik toen vriend C. ontmoet, vriend van de vriend van vriendin M, die mijn netwerk zo explosief heeft laten groeien dat ik me de zomers daarna nooit meer zo heb hoeven voelen.
Zweden is een koud land. De ramen zijn klein, de kleding is dik en alle sociale kringen zijn naar binnen gericht. Als je er tussen weet te komen is het er warm en knus, maar dat moet echt bevochten worden. En als je er niet tussenkomt, word je hier heel eenzaam. Dat geldt niet alleen voor buitenlanders: ook veel Zweden hebben er moeite mee. Ik zie hier heel veel mensen buiten de sociale boot vallen.
In Helsinki stapte ik afgelopen zomer aan wal en tot mijn stomme verbazing keek iedereen me aan. Eerst was ik achterdochtig. Ik dacht dat het wel een vergissing zou zijn en dat Angelina Jolie misschien achter me liep, of dat ik een hele grote klodder snot op m’n voorhoofd had waar iedereen eigenlijk naar keek. Maar dat was niet zo. Mensen keken in het voorbijgaan gewoon naar anderen, net als in Nederland. Een blik, soms een wat langere blik, en je kijkt weer voor je. Heel eenvoudig. Ik vond vooral de Finse meiden opvallend. Zweedse meisjes zijn mooi, maar heel popperig. De Finsen hadden een soort eenvoudige, open, boerenschoonheid. Met licht en kracht die van binnenuit door de huid schijnen, als u begrijpt wat ik bedoel. Op de boot van Stockholm naar Helsinki had ik de hele nacht gedanst en gedronken met twee Australiërs. Tegen de ochtend zat een van hen ergens op de gang met een paar Finnen te praten: een paar verlopen hardrockers en een tienermeisje met een fles sterke drank in haar handen. Zij voerde het woord en was duidelijk in mijn Australische verovering geïnteresseerd. Toen ik erbij kwam zitten, onderbrak ze het gesprek, keek me geringschattend aan en vroeg met luide stem: “And who is this?” Het gezelschap viel stil. Ik glimlachte en zei: “I’m with him.” Ze bleef me aankijken, dacht een paar seconden na zonder met haar ogen te knipperen en reikte me toen zonder iets te zeggen haar fles. Die meid vergeet ik nooit meer. Mooi en sterk. Die snapte hoe het werkt.

Die Australiërs zijn trouwens een verhaal op zich. Dat waren een kleinzoon en een tachtigjarige grootvader die rondreisden door Scandinavië. Ik weet niet hoe de oude baas het volhield, maar hij heeft me die nacht op de boot alle hoeken van de dansvloer laten zien. Eerst in een ouwelullentent waar we stijldansten op een ouwelullenband. De oude man droeg stroeve gympen en we struikelden de hele tijd over onze voeten. Iedere keer als de kleinzoon een foto nam, greep de opa me steviger beet en riep: “This is going to cost me my marriage. Come here, sexy.” Toen de band ermee ophield zijn we terechtgekomen in de scheepsdiscotheek, waar alleen nog een paar dronken Finse tieners in een hoek lagen. Daar hebben we tot drie uur 's nachts staan dansen op hiphop. Achter de ruiten gleed een rimpelloze Oostzee voorbij onder een oranje horizon.

27 juni 2007

Impa voelt nattigheid


Kijk zelf maar: klikkerdeklik

26 juni 2007

Lopen is goed voor Impa

Ik ga een paar keer per week Nordic walken. Dat zult u wel lachwekkend vinden vanwege die stokken, maar ik kan u verzekeren: als je het goed doet is het topsport. Ik leg 15 kilometer af en werk me behoorlijk in het zweet. Ik loop hier zo de buitenwijk uit en regelrecht een prachtig natuurreservaat in. Bossen, velden, heuvels en beken. Om half acht 's ochtends ben ik de eerste op het pad van de langste route, zodat ik overal dieren zie en af en toe fijne draden spinrag op m'n gezicht voel. Die hangen tussen de bomen: het lage zonlicht speelt met de glinstering tussen het groen. Het stikt trouwens van de natuur in het natuurreservaat. Ik geef u een korte opsomming van flora- en faunahoogtepunten van vanochtend.
* Van die heel grote huisjesslakken die je kunt eten met knoflook.
* Een giga roofvogel die opvloog uit een boom waar ik onder liep.
* Twee hazen. Huppelden bedaard rond, wisten zeker niet van die giga roofvogel.
* Een hagedis zonder pootjes. Niet dat dat zielig was, hoor. Dat hoort zo. Die lijken op een slang. Wat wel zielig was voor dit exemplaar was dat hij geen staart meer had en dood was.
* Een boom die afgebroken en omgevallen was. Hij lag op het pad en had in z'n val de elektriciteitskabels van de lantarenpalen meegesleurd. Toen ik erbij stond te kijken kwam er een man aan die vroeg of ik dat had gedaan. Ik heb het maar op een rennen gezet.

25 juni 2007

Stukje bij beetje


Het is puzzeltijd, 1500 stukjes lang. Deze heb ik op m’n verjaardag gekregen van vriendin M. Als ik hem af heb, krijgt ze hem terug. Het mooie daaraan is dat ik hem straks niet 15 jaar onaangeroerd in de kast heb liggen, hem niet op een stuk spaanplaat hoef te plakken om aan de muur te hangen en dat zij er na mij ook nog een tijdje zoet mee is. Want we zijn het erover eens dat het zo fijn meditatief is om te legpuzzelen. Vooral als je de hele dag naar een beeldscherm hebt zitten turen. Vriend C. zei dat hij een tijdlang online legpuzzels heeft gedaan. U leest het goed. Nou is vriend C. een nerd bij uitstek, dus het verbaast me niks. Die zou het liefst alles online doen. Die zou nog het liefst online z’n tanden poetsen.

24 juni 2007

Midsommar


Het is hier koud en donker. Nu even niet natuurlijk, maar wel zo’n beetje de rest van het jaar. Het is dan ook geen wonder dat de Zweden de zomer tot een kunst hebben verheven. Het is een soort koorts. Iedereen heeft het gevoel dat hij er als een gek van moet genieten voor het weer donker en koud wordt. Veel Stockholmers hebben een vakantiehuis buiten de stad. Wij hebben dit jaar midzomer gevierd in een huis zo’n 100 km ten noorden van Stockholm, aan zee.

Midsommar is een fenomeen op zich. Overal vinden publieke en traditionele vieringen plaats waarbij men zingend om een paal danst waaraan met takken en bloemen versierde kransen hangen. Thuis komen de mensen samen om te eten en te drinken. Zoals in Nederland niemand alleen thuiszit met oud & nieuw, gaat dat hier met midsommar. Je kijkt er het hele jaar naar uit, wacht de leukste uitnodiging af, trekt je mooiste zomerjurk aan en zet het dan op een drinken. Iedereen neemt eten mee en er worden lange tafels gedekt. Haring met zure room en bieslook, aardappelen met dille en hartige taart met uien en ansjovis. Worstjes op de barbecue en aardbeien met ijs toe. Iedereen heeft naast z’n biertje of wijntje ook een borrelglas bij z’n bord staan. Eens in de zoveel tijd wordt dat gevuld, waarna het hele gezelschap in een kort en hevig zingen uitbarst. Na het dranklied leegt iedereen z’n glas in een keer.

Ieder jaar begint mijn zomer in Zweden met de midzomernachtviering. Een tafel die buiten gedekt staat, een groot gezelschap, kinderen met bloemenkransen in het haar, gesprekken, gelach, gezang en veel drank. Dan ruikt het heerlijk en wordt het de hele nacht net niet helemaal donker. Ik weet het: u heeft er al een teiltje bij gehaald. Het klinkt gewoon te idyllisch, bijna kitsch, maar mij maakt het altijd erg gelukkig. Elke midsommarviering komt er een moment dat ik om me heen kijk, diep ademhaal en me tevreden realiseer me dat ik nog een hele Zweedse zomer voor me heb.

Die duik in de Oostzee klonk heel stoer, maar het was meer een soort snelle dip. Het water was zo koud dat het op onze huid brandde. Na vijf minuten gillend spetteren stonden we met kippenvel en gloeiend van de kick weer op de door de zon verwarmde rotsen.

In het haventje scheerden ’s nachts vleermuizen over het rimpelloze wateroppervlak. Middernacht op de langste dag van het jaar.


22 juni 2007

Middernacht


Midsommar: middernacht aan zee! Kan het mooier? (Wel kouder, kan ik u verklappen: de volgende middag hebben we een duik gewaagd vanaf de rotsen. Brrrr....)

21 juni 2007

Smöllen


Dit wilde ik u niet onthouden: mijn lunch. Knäckebröd met biologische gerookte zalm en verse dille, gewoon uit de supermarkt aan de overkant van de straat. Mmmmm...
Ik heb een paar dagen zitten werken en ga nu op weg naar onze Midsommar-viering. We zitten dit jaar met tien man drie dagen in een vakantiehuis aan zee, zo'n 100 km ten noorden van Stockholm. Er volgt natuurlijk een uitgebreid verslag, maar ik kan u alvast verklappen dat er zang, dans en drank bij betrokken zal zijn. En voor de moedigen onder ons een duik in de ijskoude Oostzee.

20 juni 2007

Lichttherapie


Dit is een foto van mijn straat in Stockholm. Op zich niet veel bijzonders, ware het niet dat hij is genomen rond middernacht. Donkerder wordt het hier rond deze tijd niet. De lucht blijft vaag oranje waar de zon onder is gegaan en donkerblauw aan de andere horizon. Over een uur of twee gaan de vogeltjes weer fluiten en om drie uur 's ochtends schijnt het zonnetje m'n slaapkamer binnen. Hier kijk ik altijd een heel jaar naar uit. Het is eigenlijk gewoon zonde om nu te gaan slapen.

17 juni 2007

In het grotere perspectief der dingen

Morgen ga ik weg, twee maanden naar Stockholm. Het afscheid valt niet zo heel erg zwaar, want hoewel ik natuurlijk vreselijk veel vrienden heb en een bijzonder leuk leven, is er maar weinig dat ik echt geen twee maanden wil missen. Op twee dingen na. Ten eerste mijn geliefde, waarover een andere keer meer, en ten tweede Eastenders. (En nou niet meteen zo van: "Dat staat toch in geen enkele verhouding tot elkaar?" Want dat doet het dus wel. For your information. Toevallig.) En laat nou net vandaag de wekelijkse zondagmiddagomnibus geëindigd zijn met een ontzettende cliffhanger. De hoogzwangere Dawn is ontvoerd door haar zogenaamde vriend Rob en zijn door- en doorslechte ex May, die op Dawns baby aast. (Ik realiseer me trouwens ineens dat die Rob valt op vrouwen die naar een tijdsbepaling vernoemd zijn.) Wat moet ik nu? Ik kan er acht weken niet naar kijken, want in Stockholm doen ze niet aan BBC op tv. Ik moet het dus twee maanden lang doen met de Eastenders-website. Daar staan weliswaar clips met hoogtepunten en scènebeschrijvingen met screenshots, maar dat is toch niks? In het grotere perspectief dan, hè? Van wat Eastenders betekent in een mensenleven. Dat kan toch niet zo?
Ik weet het: ik heb zo’n Eastenderloze zomer al drie keer overleefd en zal me er deze keer ook wel weer doorheen slaan, maar echt goed voor de ziel is het niet. Gelukkig moet ik m’n geliefde deze zomer ook missen. Ik ga gewoon zó ontzettend hard weemoedig en melancholiek naar hem lopen smachten dat ik Eastenders misschien tijdelijk een heel klein beetje kan vergeten. As if.

16 juni 2007

Rare actie met een oog

Als klein meisje ging ik altijd met m'n moeder mee boodschappen doen. Bij de slager was het leuk, want daar zat ik op een houten bankje bij het raam te kijken naar de potten appelmoes en blikken snert in de vensterbank. Die hadden een mooi etiket. Als je weer wegging, kreeg je een plakje worst. Op een dag stond er tussen de andere grote mensen in de winkel een man die me aankeek. Toen ik terugkeek, deed hij heel snel één oog even dicht en toen weer open. Daarna keek hij me weer met beide ogen aan. Ik was verbluft. Ik vond het een hele rare actie. Bovendien werd er duidelijk een reactie van me verwacht, maar ik had geen idee wat. Ik heb m'n plakje worst naar binnen gepropt en m'n moeder meegetrokken, de winkel uit. Dagenlang heb ik lopen proberen of ik dat ook kon, met één oog, zonder m'n gezicht te vertrekken. Nu ben ik groot en kan ik het echt heel goed, knipogen. Maar ik doe het nooit zomaar naar vreemde kindertjes.

15 juni 2007

Impa gaat naar Stockholm

Ik ben au pair geweest in Engeland. Na de middelbare school, in 1992. Ik zat er in een middelgroot dorp, in een gezin met twee grote kinderen. Het was mijn taak om aanwezig te zijn als de kinderen thuis waren en verder moest ik schoonmaken en strijken. Er waren best veel au pairs in het dorp; vooral Franse en Zweedse meisjes. We droegen allemaal in meer of mindere mate zorg voor een huishouden en kinderen maar deden er ook veel naast. We gingen twee dagen in de week met de bus naar een naburige stad voor taalcursussen, gingen wekelijks samen sporten en kwamen eindeloos bij elkaar op de thee. Bovendien waren we op donderdag-, vrijdag- en zaterdagavond te vinden in de plaatselijke kroeg, waarna we steevast eindigden in de enige nachtclub die het dorp rijk was. We waren net van school en voor het eerst losgelaten in de grote wereld zonder het toeziend oog van ouders. We waren ongebonden en hadden in dat dorp geen verleden of toekomst, waardoor we tijdelijk konden zijn wie we maar wilden: we waren dat jaar allemaal stoerder, grappiger en slimmer dan we thuis ooit hadden durven zijn. Voor de plaatselijke jongens waren we de nieuwe jaarlijkse lichting van een stroom frisse en risicoloze buitenlandse meiden. No strings attached.
We hebben als au pairs in die tijd hechte banden met elkaar gesmeed. We voelden ons met elkaar verbonden omdat we allemaal ver van huis waren en hadden elkaar nodig voor steun, gesprekken, gezelschap en vooral veel lol. Een van die meiden, de Zweedse M, is nu nog steeds een vriendin van me. We hebben elkaar de afgelopen 15 jaar ieder jaar opgezocht: in de tijd dat ik studeerde en op mezelf woonde maar altijd platzak was, kwam zij jaarlijks bij mij langs, daarna kreeg zij kinderen en bezocht ik haar ieder jaar. We schrijven elkaar al 15 jaar brieven. Echte brieven, van papier, met versierde en beschilderde enveloppen waar ik altijd blij van word als ik ze op de mat zie liggen. Vier jaar geleden vroeg haar moeder me of ik in de zomer op hun huis wilde passen. Zij en haar man gaan iedere zomer twee maanden naar hun vakantiehuis en zouden blij zijn als hun flat in Stockholm in die periode bewoond was en iemand voor de planten en de post kon zorgen.
En zo is het gekomen dat ik iedere zomer m'n koffer pak, m'n werk meeneem op m'n laptop en twee maanden in Stockholm ga wonen en werken. Maandag is het weer zover. Dan begint mijn vierde Zweedse zomer. Ik heb er ongelofelijk veel zin in.

14 juni 2007

Impa is jarig!

Gisteravond kwam iedereen naar de kroeg. Er was bier, er waren heel veel vrienden en om twaalf uur 's nachts was er een luid 'lang zal ze leven' en heel veel verjaardagsknuffels. En daar wordt Impa heel blij van. Hiep, hiep...

13 juni 2007

Wat betekent Impa eigenlijk?

Die vraag wordt me zo vaak gesteld dat ik er maar eens een van Impa's alinea's aan wijd. Had u er zelf al gedachten over? Betekent Impa soms 'Is Morgen Pas Aanwezig'? Dat zou wel handig zijn bij het beantwoorden van de telefoon. Ben je meteen overal vanaf. 'Intelligent Met Prima Arbeidsverleden'? Dat klinkt voornamelijk praktisch, maar niet erg charismatisch. Zelf droom ik er stiekem van dat het staat voor 'Incredibly, Magnificently and Powerfully Attractive', maar daarover lopen de meningen nogal uiteen. Daar kom ik straks nog even op terug.
Volgens de Acronymfinder staat Impa voor de volgende, indrukwekkende lijst van afkortingen:

Instituto Nacional de Matemática Pura e Aplicada (Brazil)
Imperial Parrot (Amazona imperialis)
International Maritime Pilots' Association
International Myopia Prevention Association (Pennsylvania)
Institut de Morphopsychologie Appliquée
Indiana Municipal Power Agency
International Marine Purchasing Association
Internet Media Protective Association (California)
Intelligent Multi-Port Adapter
International Motor Press Association
Internet Media Publishing Associates
International Marketing Promotion Alliance
Iowa Motion Picture Association
Illinois Milk Producers' Association (Illinois)
International Music Publishers' Association
Independent Medical Practitioners Association
Isopropyl Methyl Phosphonic Acid
International Music Products Association
Idaho Milk Processors Association
Internet Mission Photography Archive
Immune Mediated Polyarthritis
Indian Motion Pictures Association
Independent Meeting Planner
Individual Market Participant Analysis
International Marketing Promotions Associates
International Master Printers Association
Internet Media Publishers Association
Iowa Meat Processors Association
Indo-Malay Philippines Archipelago
Independent Music Producers Association
Independent Market Participant Analysis
Industry Mentor-Protege Association
Ion Microprobe Analysis
International Milk Producers Association
IMPulse Array
Internal Medicine for Physicians Assistant
International Motion Picture Almanac
Internal Medicine & Pediatric Associates
Intra-membrane particle aggregates
intrinsic membrane proteolytic activity
International Maritime Purchasing Association
imidazolepyruvic acid
Instrumental Music Parents Association
Incheon Metropolitan Police Agency
Irish Master Printers Association
Institute of Management and Public Administration
Incisal Mandibular Plane Angle
INTI Multi Protocol Analyzer
Indigenous Marine Protected Areas
Indonesian Master Printers Association
Information Market Policy Action

Helaas is de waarheid veel minder indrukwekkend. Ik zal het maar gewoon bekennen. 'Impa' is ooit begonnen als koosnaam, mij gegeven door een oude geliefde. Dat hij vooral mijn geliefde was en ik niet zozeer de zijne, wordt wel duidelijk als ik u vertel dat Impa een afgeleide was van imp. Onderstaande imp, welteverstaan. Omdat meneer vond dat ik daar wel op leek. Ik heb waardig teruggeslagen, al zeg ik het zelf, door me de naam meteen eigen te maken en zo de eer aan mezelf te houden. Aan u om zich een nieuwe voorstelling te maken van mijn uiterlijk. Inclusief ondeugende grijns, natuurlijk.

06 juni 2007

Autohypnose

Hij is 26 jaar en heeft een auto die hij helemaal gepimpt heeft. Impa heeft geen flauw benul wat voor een, maar het is een zwarte. Een hele lage, puntige. Hij heeft hem zelf uit elkaar gehaald en opnieuw opgebouwd. Strak in de nieuwe, zwarte lak. Hij is helemaal gestroomlijnd en er zit zoveel power in dat hij op de punt van de motorkap extra luchtroostertjes heeft die achterover krullen, zodat je ze ziet als je in de auto zit (kunt u het nog volgen?). Hij heeft cirkeltjes als koplampen en de ramen zijn geblindeerd. Erin gaan zitten lukt nog wel, maar je zit zo laag dat het niet meevalt om er weer uit te komen zonder takelwerkzaamheden. Ik realiseer me dat ik nu ongetwijfeld alles heb opgenoemd wat er in de ogen van autokenners niet toe doet en juist achterwege heb gelaten wat maakt dat dit niet slechts een wolf in schaapskleren is (zoals hij de gepimpte auto's van de buurtjongens noemt). Als hij z'n auto aan mij laat zien houdt hij zich in omdat hij feilloos doorheeft wat iemand werkelijk interesseert, maar volgens mij zou hij er het liefst over door blijven gaan. En alle details laten zien. En dan een stukje 180 op de snelweg.
Toen we in zijn bolide terugkwamen uit stad, remde hij vlakbij huis plotseling af. Hij verzuchtte vol bewondering: 'Zooooo... Moet je kijken.' Hij wees. Ik keek en zag aan de overkant van de vijver een zwarte pick-up staan. Een nieuwe, veel te grote, glimmende, zwarte Amerikaan. Een enorm bakbeest. Ik wist niet dat hij die ook al zo mooi vond, maar zie autoliefhebbers overal toe in staat. Ik haalde net adem om iets te antwoorden, toen hij vervolgde: "Jonge zwaantjes." In de vijver voor de pick-up zwommen twee witte zwanen met zeven grijze donsballetjes. Piepkleine vleugeltjes en zwarte snaveltjes. Veel drukdoenerij en een hartje vol onschuld.

05 juni 2007

Daar wordt het dus niet duidelijker van

Zielig hoor, wat ik bij de drogist zag. Eerst bangmaken en dan bellenblaas geven.


Dit meertalig verklarend woordenboek stelt zich volgens het omslag ten doel communicatie te vergemakkelijken. Misschien moet iemand ze daar voortaan toch nog even een handje bij helpen:

02 juni 2007

Rauwe Kost

Voor wie dit weekend nog iets leuks wil doen;
In Utrecht kun je op 2 en 3 juni naar Rauwe Kost: een kunstproject in de vorm van een winkel die steeds op een tijdelijke locatie opduikt. De winkel verkoopt producten van jonge ontwerpers en kunstenaars.
Tsjeck it meteen out op de website.

01 juni 2007

Waarom Impa eenden vreest

Eenden hebben nog een appeltje met mij te schillen. Ik heb ze als klein meisje verraden. Ik weet niet meer hoe oud ik was; misschien een jaar of zeven. Ik stond op de begane grond voor het raam. In de achtertuin liepen twee eenden, op nog geen twee meter van het huis. Ik riep ze, door het gesloten raam. “Kom maar, eendje, kom maar.” Een van de eenden keek naar me, sloeg z’n vleugels uit, steeg op en vloog naar me toe. Op ooghoogte sloeg hij tegen de ruit en viel op de grond. Ik was stomverbaasd en totaal geschokt. Ik voelde me heel erg schuldig. De eend stond op en waggelde tollend de tuin uit. Tot op de dag van vandaag denk ik eraan bij iedere eend die ik zie.

“Daar heb je haar.”
“Ze is wel groter geworden.”
“Ze is het toch. Ik weet het zeker. Kwek als het niet waar is.“
“Zullen we wat doen?”
“Nu niet. We zijn niet met genoeg.”

Als u een grote groep eenden ziet oprukken richting Utrecht, mag u mij gerust even bellen. Zo snel mogelijk.