26 mei 2007

Om van te janken

Tranen met tuiten. We stonden met z'n allen in de kapel toen het bruidspaar arriveerde in een oude Porsche en vanuit de zon de muziek en hun kring van dierbaren in stapte. De bruid was verdorie een wandelend sprookje en de anders zo onbewogen bruidegom zichtbaar geraakt. Ik keek tijdens de ceremomie vooral naar de moeder van de bruidegom. Zij en ik steken elkaar onherroepelijk aan met tranen van ontroering en ik besloot om het daar deze dag maar eens flink van te nemen. Ik had maar één natgebiggeld papieren zakdoekje bij me en die heb ik gedeeld met de buurvrouw van het bruidspaar, schuin achter me. Want zij zat ook naar de moeder van de bruidegom te kijken. Het had niet veel gescheeld of we waren tijdens het jawoord samen uitgebarsten in luid gesnotter met af en toe een gesmoord boe-hoe-hoe.
Hij was fijn, die dag. Met veel zon, feest, eten en drinken. Er mag meer getrouwd worden.

1 opmerking:

Nando zei

Zo was het precies Impa!