22 mei 2007

Muziek voor gevorderden

Ik voel me meestal een frisse, jonge meid. En al helemaal als ik naar popconcerten ga. Afgelopen weekend was dat wel even anders, toen ik met twee vrienden naar een concert van Sjako! ging. Het concert was in Apeldoorn, in het Bluescafé. Het rook er naar verschraald bier en oude sigarettenpeuken. Het was er donker en zowel de muzikanten als de toeschouwers waren minstens 90 jaar. Tegen de tijd dat m’n oren aan de blues gewend waren en m’n ogen aan het donker, begon ik me af te vragen of de frisse, jonge buitenwereld met andere frisse, jonge mensen zoals ik eigenlijk nog wel bestond. Ik kon het me bijna niet meer voorstellen.
De twee die me hadden meegesleept naar Apeldoorn stonden vooraan bij het podium. Ze reizen samen een paar keer per jaar stad en land af voor de zeldzame Sjako!-concerten en verheugen zich er dan al maanden van tevoren op. Ik zag ze ademloos staan luisteren naar de solo’s. Tussen de nummers door riepen ze keihard verzoekjes. Ze dronken, dansten en zongen. Af en toe gebaarden ze dat ik ook naar voren moest komen of staken ze lachend een duim naar me op. Na het concert stonden ze uren met de drummer te ouwehoeren. Ze struikelden over hun woorden om me uit te leggen hoe geweldig het was geweest.
Om drie uur ’s nachts werden we letterlijk de tent uit geveegd. Door de fotograaf, die ook de kroegveger bleek te zijn. Ik was de bob en reed beide mannen naar huis. Ze zaten met rode koontjes van opwinding en met een spraakgebrek van de alcohol bij me in de auto en zongen keihard mee met een Sjako!-cd. Op de donkere snelweg, ergens tussen Apeldoorn en Utrecht en halverwege een refrein, vielen ze in slaap. Ik voelde me jonger en frisser dan ooit.

2 opmerkingen:

Rosalie zei

Heee, komt me bekend voor... Ik ga me er eens op storten.

Impa zei

Hahaha ja, ik kon het niet laten! Niet verder vertellen, hoor.