03 mei 2007

Mis poes

Het baasje van de leenpoezen is terug van weggeweest. Ik ben terug in mijn eigen huis, en blij toe. Geen kattenharen meer in mijn wijn. Geen poezenpoten meer op de aan-en-uitknop van mijn laptop. Geen natte rasp meer in mijn gezicht als ik lig te slapen. Geen hondjepoesje dat overal gaat staan waar ik tijdens het lopen m’n volgende stap wil zetten. Geen diplomatieke betrekkingen meer hoeven onderhouden tussen de jonge losbol en de oude dame die met rust gelaten wil worden. Geen spinnende pluizenbollen meer aantreffen in mijn handtas… Geen kopjes meer als ik zit te werken… Geen warm poezenlijf meer op schoot… Geen begroeting meer als ik binnenkom…
U voelt hem al. Ik ben verloren. Ik kan er niets aan doen. Mijn hart is gestolen en ligt nog bij de leenpoezen. Ik moest thuis de relatie met mijn ficus maar eens nieuw leven inblazen. Die heb ik de afgelopen weken danig verwaarloosd. En die begroet mij ook best wel enthousiast als ik thuiskom. Zo met die stille groene blaadjes.

1 opmerking:

charlotte zei

de poezen missen jou ook, vooral die kleine. die loopt de hele tijd iets (of iemand maar ik ben het niet) te zoeken en ondertussen mieuwt ze heel zielig. (ze kan niet zo goed miauwen. over miauwen gesproken, het is opmerkelijk dat de eerste keer dat ik deze reactie probeerde te plaatsen ik het woord ahmmiow moest overtiepen. nu is het tezaz.)