14 mei 2007

Strandfoto's

Ik heb een geheugenkaart gevonden op het strand. Hij is 128 MB, made in Taiwan en staat vol foto's. Vanaf een soort familiereünie kijken onbekende mensen me glimlachend aan. Ze poseren voor een gladde houten wand, gezin na gezin. Blanke vaders en moeders met twee of meer kinderen. Geen opvallende kenmerken. Geen eenoudergezinnen, punkkinderen of vaders met tatoeages en sjekkies in de mondhoek. Wel veel warm gebreide truien, brede glimlachen, gekamde haren en handen van ouders geruststellend op schouders van zoontjes met geruite overhemdjes.
In de Openbare Bieb in Utrecht hadden ze ooit een wand vol gevonden foto's. Die waren in de loop van de tijd achtergebleven in boeken, of gewoon verloren. Ze boden zomaar een kijkje in het leven van anderen. Dat die anderen vreemden waren, deed niets af aan het ondeugende gevoel van voyeurisme dat ik ervan kreeg. Er zaten pasfoto's bij, vakantiefoto's, zelfs trouwfoto's. Een gebloemd zeiltje op een keukentafel. Een afzakkende korte broek op een camping. In de loop van de weken verdwenen er foto's van de wand. Ik stelde me voor hoe mensen erbij hadden staan kijken en tot hun vreugde -of schrik- een pasfoto van tante Prunella zagen hangen, of een kiekje van trouwe teckel Hannibal die nu alweer zoveel jaar dood was, de lieve schat.
De rest van de foto's op mijn gevonden geheugenkaart zijn van een reis naar Italië. Eén man staat er heel vaak op. Ik heb me zijn gezicht goed ingeprent. Als ik hem tegenkom, spreek ik hem aan. Dan geef ik hem ook een geheugenkaart. Kan hij thuis een kijkje nemen in mijn leven.

1 opmerking:

Hans zei

Het Parool heeft ook elke zaterdag een gevonden foto, met een precieze beschrijving van de plek waar hij gevonden is. Altijd fascinerend, andermans foto. Maar ik geloof niet dat ze daar ooit een hele geheugenkaart hebben gehad.