23 december 2007

22 december 2007

Kopje koffie, kopje thee

"Lelijk, hè, Nederland?" Zegt de man achterin de bus ongevraagd. "Ik vind het niks. Ik kom van Sicilië." Ik heb geen zin in een gesprek en al helemaal niet in een klaagzang, dus ik glimlach vriendelijk en kijk weer voor me. Ik schat de man rond de zestig. "Ik ben hier nu 24 jaar, maar ik hou niet van Nederland. Te rommelig. En heel veel politiek." Ik denk bij mezelf: dan maak je toch gewoon dat je wegkomt, als je het hier niks vindt? Zonde van je leven, lijkt me. Ik vraag waarom hij dan niet is teruggegaan naar Sicilië. "Ik heb een Nederlandse vrouw." Hij wijst allerlei gebouwen aan en benoemt ze. Postkantoor. Winkelcentrum. “Hier zat vroeger Restaurant Roma”. Dit is geen gesprek, maar een monoloog. Eigenlijk ook wel prettig, want dan hoef ik niks. De bus rijdt langs de bioscoop. "Kijk, daar ging ik vroeger met m'n vrouw heen. Nu wil ze geen amore meer. Kopje koffie, kopje thee. Ze wil de hele dag theedrinken. Als ik het had geweten, was ik nooit getrouwd." Ik glimlach maar weer vriendelijk en hij gaat verder: "Ik mis Sicilië. Hele lekkere pizza. Weet u wat u moet doen? Spaghetti maken met eigeel, parmeggiano en boter. Heel lekker. Laat de pasta niet te zacht koken en dan eigeel, boter en de formaggio erdoor. Tijdje draaien en een beetje laten stoven. Het is geen echte maaltijd, maar voor tussendoor." Ik vraag of hij met 'draaien' soms roeren bedoelt en of er ook zout en peper bij moet. Ineens leeft hij op. Er luistert iemand naar wat hij zegt. Misschien wel voor het eerst in 24 jaar. “Nee, peper en zout hoeft niet." Ik druk op de stopknop. "Ik heb nog wel meer recepten, maar u moet naar huis, hè?” Ik beloof dat ik de spaghetti ga maken en stap de bus uit. “Dag, mevrouw.” Hij zwaait. "Ciao."

21 december 2007

Impa schildert (4)


Takkie's keuken, 10 × 10 cm.

20 december 2007

Kappen nou

Ik maak alles nat. Strijk het naar voren. Trek de kam erdoor. Breng de schaar omhoog. Tot zover niks aan de hand. Maar dan wil ik de schaar langs de kam leggen en knippen, en dan blijkt ineens dat er iets niet klopt tussen hoe dingen eruitzagen en wat ik van plan was en het bewegen van dingen in de echte wereld. Schaar draaien, dan komt hij langs de kam te liggen. Nee, verkeerde kant op. Schaar -tegen m'n gevoel in- andere kant op kantelen. Nu is al het haar weer tussen de tanden van de kam door verdwenen. Kam weer door haar, schaar erbij. Misschien toch beter zonder kam. Een hap uit m'n wenkbrauw. Haar prikt in m'n oog. Er zal toch geknipt moeten worden, dus ik blijf kammen, kantelen, draaien en af en toe maar gewoon een schaarbeweging maken, anders gebeurt er nooit wat. Ik wil het liefst iets door de spiegel gooien maar hou me in omdat ik weet dat de dingen daarmee nooit plotseling alsnog het gewenste effect bereiken. En ik moet ook niet gillen, want straks prik ik nog in m'n oog. Ik doe nog een paar laatste keren 'knip' langs die verdomde wegglijdende kam, met die verdomde schaar die steeds maar tegen de realiteit in draait, en dan maar hopen dat het een beetje fatsoenlijk opdroogt. Dat ik straks niet zo'n meisje ben waarvan ik altijd denk: Ach gut. Het kind heeft haar eigen pony bijgeknipt.

19 december 2007

17 december 2007

Johan

Impa heeft het afgelopen jaar heel wat kilometers gemaakt van en naar een stadje onder Rotterdam. Daar woont mijn tante T., die mij met haar magische handen energie geeft en een tijdelijke balans die ik zelf de afgelopen turbulente tijd te vaak kwijt was. Als ik daarna in het donker terugreed naar Utrecht, langs de kranen van de Rotterdamse havens en met de verlichte industrie van Pernis als een grillige futuristische stad langs de snelweg, voelde ik me opgelucht. Dan was het razen in mijn kop tijdelijk het zwijgen opgelegd en de lichtheid van het hart weer even hervonden. Dan gleden de kilometers onder me door en draaide ik in het anonieme donker muziek die me deed glimlachen. Johan bijvoorbeeld: 'When I'm on my own, I'm falling back on you'. Met het vertrouwen dat ik voel als ik er ondanks alle verwarring een korte glimp van hebt mogen opvangen dat ergens een plaats voor mij bestaat. En met de geruststellende gedachte dat ik weer leer hoe het is om op mezelf terug te kunnen vallen. 'When I'm on my own, I'm falling back on you'. Met een glimlach in het donker.

Gister stond Johan in Utrecht in Tivoli De Helling, als onderdeel van het festival Fine Fine Music. Of eigenlijk zaten ze, want het was een akoestische sessie. Johan zat en speelde; ik stond en luisterde. 'When I'm on my own, I'm falling back on you'. Met een glimlach in het donker.

09 december 2007

Impa schildert (3)



Daan, 10 × 10 cm.

05 december 2007

Ondertussen, in huize Impa...

Impa: Neem je me nou in het ootje?
Vriend M.: Nee. Maar het zou wel kunnen, ik heb altijd ootjes bij me.
Impa: Ja?
Vriend M.: Ja, ik heb er een adresje voor.
Impa: En als je ootjes dan op zijn?
Vriend M.: Ik heb ook reserveootjes.
Impa: Maar wie neem je dan in het ootje?
Vriend M.: Gewoon, iedereen. Het zijn universele ootjes.
Impa: 'Alsjeblieft, een ootje. Ik neem je er niet in; het is een kadootje.' Ik maak een sinterklaasgedicht.
Vriend M.: Lekker met peperootjes.
Impa: Hou je me nou voor het lapje?
...

04 december 2007

Met Impa is het zo gepiept

In het kader van moderne tijden ging ik met een opdrachtgever aan de Skype. Ik skypte al met buitenlandse vrienden, maar had het nog nooit zakelijk gedaan. Dit was een opdrachtgever met een leuke klus waar ik vaker iets voor hoopte te kunnen doen, en het is na regelmatig telefonisch contact altijd leuk het gezicht achter de stem te zien. Ik zorgde dat m’n haar goed zat en dat ik de boterhamkruimels uit m’n mondhoeken had geveegd. Alles onder controle, dacht ik. Pas na het overleg zag dat er in het Skypescherm achter mijn gebruikersnaam stond: ‘Ik ben een tevreden hamster’. Ooit toegevoegd in een vlaag van zwitserlevengevoelens. Nu maar hopen dat die aardige opdrachtgever het wel ziet zitten om z’n websites voortaan door een hamster te laten vertalen.

29 november 2007

En toch is Impa heel gewoon gebleven

In Brazilië is in haar geboortejaar 1973 een postzegel uitgebracht ter ere van Impa.

28 november 2007

26 november 2007

Luister en huiver

Gister in Tivoli De Helling: Agua de Annique. Impa wil haar kippenvel graag even met u delen.

23 november 2007

Iedereen weet dat het slecht met je afloopt als je niet sport

Kom je ééééven vier maanden niet op aquarobics, krijg je dit. Nou is vier maanden ook best lang, dat snap ik ook wel, maar u weet hoe dat gaat. Ik had dingen te doen. Plaatsen te zijn. Mensen te zien. Nu werd het langzamerhand weer hoog tijd om de spieren en het vet op mijn lijf weer even op hun plaats te wijzen, want die waren gaan wandelen en moesten heringedeeld worden. Spieren wandelen vooral naar beneden, heb ik gemerkt. Vet is wildgroei. Dat gaat alle kanten op. (Snapt u nu dat ik een pony heb laten knippen? Er moest echt ergens iets vanaf.) Maar goed, trad ik dus na een korte afwezigheid weer braaf aan in zwemtenue: bleek de juf weg te zijn. De Juf! Juf S.! En niet voor een keertje, maar voorgoed. Diepe, diepe, ontgoocheling. Juf S. heeft namelijk mijn leven gered. Toen ik voor het eerst naar Aquarobics kwam, verwachtte ik dat ik het niets zou vinden. Of dat ik het heel leuk zou vinden, maar dat de lol er snel af zou zijn. Of dat de lol er niet af zou gaan, maar dat het zoveel gedoe was dat het er weer bij bleef. Want zo ging dat al jaren met mij en sport. En iedereen weet dat het heel slecht met je afloopt als je niet sport. En daarom heeft Juf S. mijn leven gered. Die stond me toch aan het uiteinde van dat bad een potje te motiveren. Ze sprong en hupte alles voor dat het een lieve lust was, telde hardop mee en wist precies de goede dingen te zeggen. En als we er doorheen zaten, begon ze te roepen en daarna te gillen. En het werkte. Voor het eerst van mijn leven putte ik me uit in sport. Opgezweept en aangemoedigd door het enthousiasme van Juf S, niet in de laatste plaats omdat ik haar zo mooi vond. Ze was aardig en lief en bescheiden en vriendelijk en fris en ze zag er prachtig uit. Met een sterk en rond in zwart gestoken lijf, een stoere headset en een hoog opgeknoopte paardestaart van lang Marokkaans haar. Ik heb vaak stiekem staan zwijmelen en verzuchten dat ik voor haar alles zou doen.
En nu is ze weg... Zou het nog wel goed komen met mijn motivatie? We hebben nu een instructeur. Volgens hem werkt juf S. tegenwoordig op Schiphol. Juf Schiphol. Ik hoop dat ze de mensen daar ook zo blij maakt. (Een, twee, drie vier. Zet uw koffer op de band. Een, twee, drie, vier. Hier is uw gate, en nog een keer. Een, twee, loop maar door, goede reis. Een, twee, drie, vier. Kom op, hou vol! Woehooooe!)

22 november 2007

Au

Impa vindt dat ze kokend water eens wat minder heet zouden moeten maken.

21 november 2007

Impa staat nu al te trappelen voor Eurosonic

Impa heeft haar felbegeerde tickets voor Eurosonic weer binnen. (Voor wie het niet wist: Eurosonic is een tweedaags Gronings muziekfestival, onderdeel van Noorderslag dat na Eurosonic eindigt met een derde nacht vol muziek van vaderlandse bodem.) Ieder jaar in januari ben ik twee nachten te vinden in de oude binnenstad van thuishaven Groningen waar verspreid over ruim 20 lokaties honderden Europese bands te beluisteren zijn. En omdat je ze in twee nachten nooit allemaal kunt zien, pluis ik van tevoren het programma door en surf op de bandsites naar wat er te horen zal zijn. Op Eurosonic zelf luisterproef ik gretig aan van alles en nog wat, loop met mijn passepartout ongelimiteerd van zaal naar zaal, hoor singer-songwriter, rock, punk, indie, electro, een snufje hiphop en een hoop crossover. Van kleine podia in foyers en muziekkroegen tot popzalen als Vera en het prachtig ruige Grand Theatre. Van de plaatselijke muziekschool tot de stadsschouwburg en de Martinikerk. Van ingetogen luisterconcert tot uitgelaten dansfeest. Omringd door een stadshart vol muziekliefhebbers, media en vakfanaten uit heel Europa drink ik een biertje, maak een praatje, dans en luister, luister, luister. Zaal na zaal, tot diep in de nacht. En als ik dan vroeg in de ochtend in bed rol met suizende oren en een hart dat overloopt van indrukken, ben ik dronken van het horen van al die nieuwe muziek. En dan staat Eurosonic voor het volgende jaar al in m'n agenda. Kijk zelf en klik op de Eurosonic-link hiernaast in het linklijstje OOK LEUK.

Afgelopen editie van Eurosonic gezien in de kleine zaal van Grand Theatre en altijd een joy: de Zweedse schone Hello Saferide. Luister en smile.

19 november 2007

Pootje over

Aan de leenpoezen zitten voordelen en nadelen. Een van de grote voordelen is dat ze deze keer als een soort leenpoezenpakket-PLUS komen, inclusief gebruik van een auto. Die van het leenpoezenvrouwtje, dat ergens met met haar geliefde in de jungle zit. Geen gering voordeel, in het kader van het recente verscheiden van de Impabolide. Een ander voordeel is spinnende warmte op schoot, dat meestal al begint als ik nog maar drie seconden achter mijn laptop zit en vier letters getikt heb. Het nadeel dat aan de pluizige poezen kleeft, is dat ze er de hele tijd bovenop zitten. Overal bovenop. De bruine leenpoes zit bovenop een tas vol kleren as we speak en slaapt het liefst op mijn laarzen of mijn handtas. De zwarte leenpoes is erg gehecht aan mijn toetsenbord. En aangezien dat niet alleen onmogelijk typt maar ook slecht af kan lopen voor het eindproduct van je noeste arbeid, blijf ik maar proberen haar een beetje op te voeden. De vorige keer heb ik een maand bij de leenpoezen gelogeerd. Consequent zijn, dan zou het me wel lukken om haar van m'n laptop af te houden, dacht ik. Dat was maar ten dele waar. Na 30 dagen stug wegduwen begon ze het een beetje te begrijpen. Ik zat een heel lange en uiteraard heel belangrijke mail te schrijven. De leenpoes zat rechts naast mijn toetsenbord en bedacht dat ze liever links wilde zitten. Omlopen duurde kennelijk te lang, want ze besloot eroverheen te stappen. Mijn regime had vruchten afgeworpen, want ze deed het heel voorzichtig, en zonder de toetsen aan te raken. Er was maar één stapje voor nodig om naar de overkant te komen, en die zette ze heel voorzichtig naast de toetsen. Helemaal aan de rand, bij de onderkant van het scherm. Precies in het midden. En laat daar nou net de aan-en-uitknop zitten.

17 november 2007

Trapbeweging

Impa zit weer tijdelijk in het huis van de leenpoezen (klik). Er mag weer volop gespind en geaaid worden. En dat niet alleen. Ook mijn inspanningen op de computer krijgen weer een heel ander gezicht. Dit blogje bijvoorbeeld was door een bijdrage van de zwarte leenpoes bijna geëindigd in 853 streepjes. Het enige waar ik in tegenstelling tot de vorige keer de leenpoezen niet voor nodig heb, is mijn nek breken op de trap. Daar ben ik deze keer geheel zelfstandig vanaf gekukeld. En niet zo'n beetje ook. Smalle treden en gladde sokken leidden tot een meterslange val die gepaard ging met veel lawaai en resulteerde in een schaafplek op mijn linkerpols, bloed op mijn rechterwijsvinger, een grote rode plek rechts op mijn rug en een beurse linkerbil. Tijdens de val zag ik mijn leven dan wel niet aan me voorbij flitsen, maar ik had op weg naar beneden, naar de fiets die onderaan de trap stond en waar ik een aantal eeuwigdurende seconden later als een verward hoopje armen en benen tegenaan zou liggen, wel ruimschoots de tijd om te beseffen dat vriend M. in de woonkamer flink zou schrikken als hij mijn indrukwekkende gebonk tegen elke afzondelijke traptrede zou horen. En over hoe ik hem het beste gerust zou kunnen stellen als ik met een dwarslesie tot stilstand zou komen bij de voordeur. Inmiddels is gebleken dat er geen sprake is van dwarslesies en hersenletsel (niet meer dan voorheen) en dat ik nog steeds in het bezit ben van al mijn bevallige ledematen. Het is alleen wel voor het eerst dat ik er last van heb dat vriend M. een billenman is. Een linker-billenman. Au.

16 november 2007

Autoalarm (3)

(Vervolg op klik en klik) De volgende dag zat er een briefje onder mijn ruitenwisser. Hij was van mijn kersverse buurvrouw, zo vers zelfs dat ze nog niet eens goed en wel naast me woonde. Dat ze met haar auto vol op die van mij was geknald. En hoe erg ze dat vond. En haar telefoonnummer. En wat bleek? Niet alleen was het nummerbord vakkundig in het midden dubbelgevouwen door haar trekhaak, maar achter de ontzette bumper bleek de bumperbalk volledig omgebogen, tegen de radiator aan. De motorklep ging na een eerste inspectie niet eens meer dicht. Mijn auto was tien dagen voor het verlopen van z'n laatste APK door een vreemde total loss gereden. Op mijn wenken en mijn parkeerplaats, zonder gewonden. Vandaag heb ik van de verzekering begrepen dat er waarschijnlijk een leuk bundeltje eurootjes mijn kant op gaat komen. Voor een auto die nog maar tien dagen rond mocht pruttelen en waarvoor ik alleen bij de sloop nog een paar tientjes had kunnen lospeuteren. Toen heb ik die pluizige herder voorgoed uit m'n hoofd gezet. En een fles wijn opengetrokken. Dit is echt een veel betere ruil.

15 november 2007

Autoalarm (2)

(Vervolg op klik) Niet omdat hij groot en harig zou zijn en dreigend gromde of groot en harig zou zijn en enthousiast aan me snuffelde op plekken waar ik normaal gesproken lang niet iedereen aan laat snuffelen. Hij was gemeen omdat hij een herderpup was. Van acht weken, zo bleek later. Inclusief full-body pluisvacht, bol buikje en driehoekige flapoortjes die op en neer sprongen toen hij op veel te grote platpoten aan kwam huppelen. Zo kon ik me natuurlijk nooit concentreren op het naderende onheil van de APK. En het leidde ook af van het zwelgen in weemoed om mijn ongetwijfeld gedoemde autootje, om nog maar te zwijgen van nuttige gedachten over het niet houden van huisdieren in kleine woningen. Dat schoot dus allemaal niet op.
Mijn auto werd afgekeurd. Ik plaats van de monteur kapot te foeteren, heb ik met mijn hand over mijn hart gestreken en voorgesteld om de (af)keuring door de vingers te zien als ik de herderpup mee naar huis kreeg, maar dat mislukte. Voor gefoeter was het eigenlijk sowieso al te laat. Ik zat al in de fase van stille gelatenheid en acceptatie. Ik zou nog tien dagen in mijn minibolide kunnen rijden tot de APK was verstreken, en dan zou ik er afscheid van moeten nemen. Gek hoe je in een enkel jaar gehecht kunt raken aan zo'n blauwe stapel blik en rubber met een cd-speler erin. Verkopen kon allang niet meer, want welke gek geeft er nou nog iets voor zo'n verroest barrel? Vriend M. en ik grapten dat ik de Impamobiel eigenlijk tegen een boom zou moeten rijden. Dan kreeg ik er tenminste nog verzekeringsgeld voor. Nog beter zou zijn als iemand anders hem total loss zou rijden. Zonder gewonden, natuurlijk. Maar ja. Zo ken ik er nog wel een paar. Het was beter om pup en Opel maar gewoon helemaal te vergeten.

14 november 2007

Autoalarm

Impa's kleine, blauwe bolide moest naar de garage voor de APK. Ik vreesde het ergste, want vorig jaar was er al vergevorderde roestschade geconstateerd aan de chassisbalk (Klinkt goed he? Zo nonchalant als ik dat weet te brengen. Alsof ik er echt verstand van heb). Toen ik de garage binnenkwam, was het eerste wat ik zag een grote drinkbak en een enorm bot. Zo'n loodzwaar knaaggeval voor vlijmscherpe hondentanden. Ik zat al te wachten op de bijbehorende hond, die ongetwijfeld aan zou komen lopen bij het geluid van de garagedeur. Ik verwachtte iets groots en harigs, inclusief stank van natte vacht en bloeddorstige adem, dat bedoeld was om angst in te boezemen en daar feilloos in slaagde alleen al door z'n dreigende blik. Of -misschien nog wel erger- iets groot en harigs met misplaatst snuffelenthousiasme. Maar het enige dat op me af kwam lopen, was een monteur. Het schoot door me heen dat dat hondenbot wel een cover kon zijn, een truc om inbrekers te ontmoedigen. Dat er helemaal geen bijbehorende hond bestond. Ik begon in mijn hoofd met het formuleren van een nuttige zin vol woorden als 'kentekenbewijs', 'keuring', 'telefoontje in geval van eventuele reparaties' en 'vanmiddag nog klaar', maar voor ik m'n mond open kon doen, zag ik de hond alsnog. En hij was gemener dan ik ooit had kunnen vermoeden.

07 november 2007

Wat Impa fijn vond aan de schelpen in Portugal

Dat ze heel mooi waren, dat ze op een kilometerslang strand lagen waar Impa elke dag bijna helemaal alleen was en dat ze tijdens de lunch geserveerd werden met hele lekkere beestjes erin.

Maar eigenlijk was alles fijn




29 oktober 2007

Kukeleku

In de reclame word ik door Cliniclowns uitgenodigd een rode neus op te zetten om te laten zien dat ik zieke kinderen een warm hart toedraag. Nou, bekijk het maar. Ik ben tegen zieke kinderen. En als we het dan toch over reclame hebben: Kukident Kleefpasta, wat is dat nou voor naam? Als ik Kukident in m'n mond zou hebben, zouden m'n tanden er door het giechelen steeds uitkukelen.

27 oktober 2007

26 oktober 2007

De dingen in perspectief

Impa heeft vandaag vier uur in haar hangmat liggen lezen, zag bij het pompstation een jongen in een auto zitten die door het raam heen en met z'n mobiel aan z'n oor druk tegen haar zat te gebaren dat ze mooie ogen had en droeg naar haar werk haar nieuwe laarzen. Op dit soort dagen valt het allemaal best wel mee met het leven in het algemeen en mijn woelige hart in het bijzonder.

25 oktober 2007

Het romantische hart van Impa

Ik zal u iets bekennen. Als Impa nou gewoon eens mocht kiezen, wilde ze tussen alle rekeningen, reclames en kranten wel een liefdesbrief in haar bus. Zo eentje waar je stiekem al je hele leven op hoopt. Eentje die al het vergeefse wachten op al die uitgebleven Valentijnskaarten in één klap goed maakt. Niet dat ik trouwens aan Valentijnsdag doe, hoor. Dat is net zoiets als dierendag of secretaressedag. Als je het de moeite waard vindt om één dag per jaar lief te zijn voor je huisdier of je secretaresse, kun je dat net zo goed altijd doen. Alsof dat hondje doorheeft dat je op dierendag een strik om een bot hebt gebonden als je hem de rest van het jaar eigenlijk een beetje verwaarloost omdat je je iedere dag opnieuw voorneemt om morgen echt die lange wandeling nou eens te gaan maken. Alsof het de uitgebluste secretaresse nieuw leven inblaast als je haar op secretaressedag een bos bloemen onder de neus houdt terwijl je haar de rest van het jaar afsnauwt. Anyway, ik dwaal af. Die liefdesbrief. Ik droom natuurlijk stiekem van een liefdesbrief waarvan de tranen me in de ogen springen. Zo'n brief die alleen in films en in sprookjes voorkomt, omdat hij over echte liefde en engelen en prinsessen gaat. En dat is Impa bepaald niet. Maar het is wel lekker om te dromen dat er iemand bestaat die jou zó lief vindt dat hij je zo'n liefdesbrief schrijft. Dat houdt de romantische mens een beetje op de been, zeg maar. Qua zwijmelend vrouwenhart en zuchtend glimlachen. Ik hou gewoon mijn brievenbus dapper in de gaten. Je weet immers maar nooit. Dat is trouwens ook elke dag een feest hier, want tegenwoordig is er iemand die de hoorn van haar deurbel niet goed op de haak heeft hangen in haar flat. Ik weet niet waar in het gebouw ze woont, maar je kunt haar bij de brievenbussen al weken horen rommelen. Ik hoor haar afwassen, ik weet wanneer ze televisie kijkt, ik weet dat ze soms om half vijf 's ochtends nog op is en het leukste is dat ze bijna de hele dag door zingt. Heel uitbundig en vooral heel vals. En als u wilt weten waar Impa ondertussen nog meer heel blij van wordt, kijkt u dan maar naar het plaatje. Een knap staaltje retail therapy, al zeg ik het zelf.

24 oktober 2007

het water in mij

Klappergrap

Vriend M: "Wanneer moet je zo'n kokosnoot eigenlijk openmaken?"
Impa: "Als de kokosnood het hoogst is."

Mag dat eigenlijk? Schaamteloos je eigen flauwe woordgrappen publiceren? Ik ben ermee gezegend dat ik altijd heel hard om m'n eigen grappen moet lachen. Zelfs als ik helemaal alleen ben en gewoon iets onwijs grappigs tegen mezelf zeg. Nu kunt u dat merkwaardig vinden, of zelfs een beetje zielig, maar ik ben er blij mee. Ik vind het gezellig. Net zoals praten tegen de ficus, slapen met een teddybeer en huilen voor de spiegel omdat het dan net lijkt alsof er iemand is om je te troosten. En ik ben een keer wakker geworden van het lachen om een steengoede grap die ik in m'n droom maakte. Maar die weet ik nu jammer genoeg niet meer.

23 oktober 2007

18 oktober 2007

Mugshot

Wil iemand mij alsjeblieft uitleggen waar een mug blijft als je hem in de lucht ziet hangen, helemaal traag omdat de modderfokker vol zit met je bloedeigenste bloed, je razendsnel naar hem grijpt, je vuist zich sluit, je hem niet weg ziet vliegen of ziet vallen en als je dan langzaam je hand opendoet hij daar ook niet in zit? Of dat de bloodsucker op de muur zit, je supersnel mept, je hem niet ziet ontsnappen maar hij ook niet plakkerig plat is uitgesmeerd? WAAR BLIJVEN DIE BEESTEN? En is het normaal dat Impa hier helemaal niet goed van wordt? Ik heb toch ogen? Ik ben toch niet gek? Jezus, zeg. En dan 's ochtends wakker worden onder de jeukbulten en een heel zacht gegiechel horen in je slaapkamer. Niet precies weten waar het vandaan komt, maar het heel duidelijk horen.

15 oktober 2007

Impa werkt op de kliko

Ik ging een weekendje op de stokoude poes van mijn vader passen. De dag ervoor had pa nog gezegd: 'Vergeet je sleutel niet', waarop ik dacht: 'wat een uitstekend idee', om het vervolgens meteen weer volslagen te vergeten. Ik had vanuit Utrecht ruim een uur gereden, op volle snelwegen vol levensgevaarlijke mafkezen die niet kunnen inhalen en invoegen. Toen ik mijn vaders straat inreed, realiseerde ik me dat ik... Inderdaad, de sleutel was vergeten. Verdomme. Ik parkeerde voor pa's huis en besloot bij een paar buren aan te bellen in de hoop dat iemand een reservesleutel zou hebben. IJdele hoop. De naaste buren waren niet thuis en bij een aantal huizen verderop in het rijtje deelden de bewoners me vriendelijk mee dat ze me niet konden helpen (de klootzakken). Goed. Ik had dus geen sleutel en mijn buurtonderzoek was vruchteloos gebleken. Dat betekende dat ik eerst weer naar Utrecht zou moeten rijden en daarna weer terug. Tegen die tijd zou de snelweg nog steeds dichtbevolkt worden door levensgevaarlijke mafkezen, alleen dan in de vorm van 100 kilometer langzaam rijdend en stilstaand verkeer. Hoe krijg ik dit toch altijd voor elkaar? Wat is er aan de hand met dat stukje van mijn brein dat over sleutels gaat? Want dit is dus niet de eerste keer. Opeens bedacht ik me iets nog veel ergers. Ik moest een opdracht opsturen en als ik eerst helemaal terugreed naar huis, zou ik niet op tijd zijn om de afgesproken deadline te halen. Dat moest dan ter plekke maar gebeuren. Ik deed in de auto m'n laptop aan en vond tot m'n vreugde het draadloze netwerk van mijn vader. Het signaal was te zwak in de auto, dus om de laatste puntjes op de i van mijn werk te zetten, stapte ik uit en legde mijn laptop op de kliko op de oprit. Omdat mijn mousepad het niet deed, liet ik de muis ernaast rondtrippelen op de groene kliko. Ik voelde me enigszins belachelijk, maar als ik de boel zou hebben opgestuurd, kon ik tenminste op m'n gemak aan de 2,5 uur heen en terug naar Utrecht beginnen. Het begon te spetteren, en toen te regenen. Welja, dat kon er ook nog wel bij. Ik pakte computer en muis op en hurkte bij de voordeur, in de schamele beschutting van een uitstekend balkon. Al hurkend probeerde ik de laptop op schoot te houden en tegelijkertijd te muizen op de zijkant van m'n dij. Even de tekst door de spellcheck halen. Mijn benen begonnen pijn te doen van het hurken. Even inloggen en een begeleidend mailtje schrijven. Ik kon mijn laptop met moeite droog houden. Nu alleen nog het tekstbestand als bijlage toevoegen, verzenden en uitloggen. Ik had een stijve nek en koude vingers gekregen. Ik klapte m'n computer dicht en strekte kreunend mijn benen, klaar om in te stappen en terug te rijden naar huis. Achter de voordeur hoorde ik iemand hoesten.

11 oktober 2007

Bloemschikking

Impa zag op weg naar de supermarkt een man in een glimmende trainingsbroek lopen. Hij had een boeket bloemen in z'n hand en riep keihard en in plat Utrechts tegen een oude baas die vlakbij liep: "Ja, ik heb effe een bosje gladiolen gekog. Voor het vrouwtje. Dat moet af en toe effe, hè. Daar maak je weer een hoop goed mee." Een lijkbleek kind sjokte ineengedoken achter de man aan. Impa dacht: Dacht je dat?

07 oktober 2007

19 september 2007

Schone tanden

K. is 18 jaar en woont sinds een maand op kamers bij een vriend van Impa. Hij komt thuis met een nieuwe tandenborstel. "Ik had m'n tandenborstel dit weekend thuis laten liggen. Ik kon gisteravond m'n tanden niet poetsen." Ik voelde met hem mee: "Erg is dat, he? Als je naar bed moet met ongepoetste tanden." Hij trok de gloednieuwe tandenborstel uit het plastic en zei: "Het viel nog mee. Ik had verwacht dat het veel erger zou zijn."
Ik beloof hierbij plechtig dat ik nooit meer aan zal komen met verzuchtigen over De Jeugd Van Tegenwoordig.

09 september 2007

Vertaalkunst

Mijn goede vriend C. is Zweeds. Hij spreekt geen woord Nederlands, maar leest mijn weblog wel. Dat doet hij –de taalbarbaar- door mijn stukjes in te voeren in de vertaalwebsite Babel Fish. Iedere oen snapt natuurlijk dat een computer misschien wel een lijst synoniemen op kan hoesten, maar dat dat niet betekent dat het de juiste betekenissen zijn, dat de grammatica klopt of dat er ook maar iets overblijft van de onderlinge samenhang van woorden in een zin en zinnen in een tekst. En dan zijn er ook nog eens woorden die de vertaalcomputer helemaal niet herkent. C. trekt zich daar niets van aan. Hij heeft het lezen van mijn blog met behulp van Babel Fish tot kunst verheven. Letterlijk, want hij noemt het zelf ‘reading Picasso’. Op z’n werk zit hij met collega’s in online woordenboeken te spitten naar de betekenis van ontbrekende woorden. In een stukje over een poes kwam het woord snorharen voor. ‘Snor’ is het Zweedse woord is voor snot, en zo heeft de hele IT-afdeling van een groot Zweeds energiebedrijf dubbel gelegen bij de gedachte dat er in Nederland blogjes worden geschreven over snothaar.
Ik heb de proef op de som genomen en m’n blogstukjes zelf maar eens door Babel Fish gehaald. Het resultaat was inderdaad ronduit kubistisch. Neem deze passage over de poes: ‘Er lag een rond hoopje vacht op de gang. Rood en opgerold, met snorharen. Het lag tevreden te slapen op de zachte vloerbedekking en snurkte naar hartelust.’ Daar blijft na het surrealisme van Babel Fish niet meer van over dan: ‘There around hoopje a fleece on pace lay. Red and closed down, with snorharen. It lay satisfied sleep on the gentle vloerbedekking and snored to hartelust.’ Picasso indeed.
ABN-Amro hoeft zich geen zorgen meer te maken over overnames. Vriend M. heeft alles al geregeld. In het Nederlands gaat het nog gewoon over meubeltjes: ‘Grote M. glimlachte breed. Hij zei: “We hebben de bank weggegooid.”’ In het Engels begint het naar grootheidswaanzin te rieken: 'We have thrown away the bank.'
Mijn arme overbuurman komt er in de Picassoversie stukken minder goed vanaf dan in het origineel: In plaats van altijd te zwaaien als hij me ziet lopen, begint hij -God mag weten waarom- altijd te wiegen als hij me ziet rennen. ‘He always sways to me if he sees me running.’ Bovendien is hij in de kubistische versie een gierigaard: ‘Hij sprak me aan bij de bar en bood me een biertje aan’ wordt: ‘He addressed me at the bar and offered himself a biertje’.
Maar het opmerkelijkste was toch wel de horrorvertaling van hoe ik als kind probeerde te knipogen: ‘Dagenlang heb ik lopen proberen of ik dat ook kon, met één oog, zonder m'n gezicht te vertrekken.’ In de Bable Fish-vertaling werd dat een onbegrijpelijke zin die er volgens mij over ging dat m’n oog van m’n hoofd viel. ‘For days have I run try or I that also was possible, with one eye, without leaving my face.’

06 september 2007

Festival de Beschaving


Impa was zaterdag op het Utrechtse Festival de Beschaving. Een weids stuk land in Leidsche Rijn omgetoverd tot festivalterrein. Er waren bands, comedians, schrijvers en theatermakers. Er waren lezingen, popquizzen en hippe hoekjes om in te zien en gezien te worden. Er was eten en drinken. Er was zon en er waren wolkjes. Het was er niet overbevolkt. Soms stonden we te luisteren of liepen we rond, maar vaak zaten we. Dat dansen geloofden we namelijk wel: zo'n festival laat zich ook prima opsnuiven vanaf het gras.



En Impa vond de striptekenaars op het festival ook leuk:

02 september 2007

Synchroon knaagdier

Ik had een muis gevangen. De modderfokker had me nachten uit m’n slaap gehouden met dat getrippel door m’n huis, en toen was ik het zat. Ik had hem met mijn beproefde techniek van Observatie, Voorbereiding & Vastberadenheid in de val laten lopen. Of, liever gezegd: in de emmer. En met die emmer liep ik vervolgens door het park om het beestje vrij te laten. Ik voelde me een ietsiepietsie belachelijk, want wie loopt er nou door een park met een groene emmer met een pannendeksel erop? Of nog erger: wie loopt er nou door een park met een muis in een emmer? En juist toen ik hoofdschuddend dacht: "Impa laat haar muis uit", zag ik op een parkbankje een mevrouw zitten met aan een lange riem een groot konijn in het gras. Ze keken in het zonnetje tevreden om zich heen.

30 augustus 2007

Echt gebeurd

Uit mijn speakers klonk Doris Day van Doe Maar. Precies op het moment dat ze zongen: "Hé, er is geen bal op de tv" sprong in de hoek van mijn kamer de televisie uit zichzelf aan. Er verscheen sneeuw op het scherm.

Impa schildert (2)


Takkie, 10 × 10 cm.

29 augustus 2007

De verrassing van M.

In de supermarkt kwam ik een oude bekende tegen (M.) met zijn zoontje (ook M.). Ze hadden een klein karretje bij zich, een soort plank op wieltjes. Mijn vraag of dat een zelfgemaakt skateboard was, sloeg de plank (op wieltjes) kennelijk volledig mis. Kleine M. sloeg zich theatraal op z’n voorhoofd, draaide met z’n ogen en riep “Het is een hond”.
Goed. Misschien ligt het aan mijn kennis van karretjesterminologie, maar van die vraag was ik dus niets wijzer geworden. Volgende vraag. “Wat zijn jullie aan het doen?” Grote M. glimlachte breed. Hij zei: “We hebben de bank weggegooid.” Ik trok onmiddellijk de veel te voorbarige conclusie dat ze een nieuwe bank hadden gekocht, maar hij zei van niet. “De oude bank was helemaal verrot. Mijn vrouw klaagde altijd dat er een kuil in zat en dat de veren er aan de onderkant uitkwamen. Toen dacht ik: Laat ik haar nou eens verrassen. Dus als ze straks thuiskomt uit haar werk, is die kapotte oude bank weg." Hij straalde. Kleine M. was op z’n hond gaan zitten en meldde dat het tijd was om te gaan.

28 augustus 2007

Impa gaat op onderzoek uit

Iemand zette een cd op met snurkgeluiden. Ik vroeg me nog wel even af waarom eigenlijk, maar vond het ook wel grappig. Tot ik er wakker van werd. Dat het geen gesnurk was van iemand die naast me lag, dat klopte wel. Er lag namelijk ook niemand naast me. Maar het bleek ook geen cd te zijn. Hier moest ik even over nadenken, en dat viel niet mee zo midden in de nacht. Ik logeerde bij m'n vader, maar die kon het niet zijn. Hij sliep een verdieping lager en ik kon hem daar nooit gehoord hebben. Maar ik was toch echt wakker geworden van snurkgeluiden, en niet zulke zachte ook. Ik stapte uit bed en deed de deur van m'n slaapkamer open. Er lag een rond hoopje vacht op de gang. Rood en opgerold, met snorharen. Het lag tevreden te slapen op de zachte vloerbedekking en snurkte naar hartelust. Ik heb de deur weer dichtgedaan en ben snel teruggeslopen naar m'n bed. Als je geen geliefde hebt die je ‘s nachts tegen z’n hoofd kunt duwen om z’n geronk, is er maar weinig zo troostrijk als een snurkende oude kater voor je slaapkamerdeur.

22 augustus 2007

Impa fopt haar lichaam

Ik sta eens in de week om 04.00 uur op voor m'n werk (dank u, dank u, uw applaus is oorverdovend). Het geheim daarvan schuilt in de voorbereiding. Je moet opstaan en vertrekken zonder erbij na te hoeven denken: dan gaat er niks mis omdat je er zo vroeg nog niks van snapt en bovendien fop je zo je lichaam. Dat staat dan buiten voordat het zich goed en wel realiseert dat de dag al begonnen is en krijgt niet de kans zichzelf zielig te gaan vinden. Dat werkt zo:
04.00 uur: wekker uitzetten. Benen over rand van bed. Gaan staan. Ogen opendoen. Naar keuken lopen. Knop van elektrisch fornuis aan onder klaargezet keteltje. Doorlopen naar douche. Douchen. Afdrogen. Klaargezette tutspullen toepassen: crème, deo, parfum, poeder, mascara, kam, oorbellen (een voor een, anders wordt het een smeerboel). Teruglopen naar keuken. Fornuis uit. Kokend water op theezakje gieten in klaargezet kopje. Doorlopen naar stapeltje klaargelegde kleren. In volgorde aantrekken: ondergoed, broek, shirt, trui, sokken, schoenen, jas (Die volgorde is van belang. Een beha over je jas zit niet lekker). Tas grijpen die al klaarstaat. Op weg naar buiten een paar slokken hete thee nemen. Deur op slot draaien, in de auto stappen. 04.20 uur: Impa is op weg!
Na een lekker potje muziek op een lege snelweg en een kopje koffie bij aankomst is mijn dag om 05.00 uur in volle gang. Geloof het of niet, maar daar krijg ik dus een beregoed humeur van. En met een beetje geluk krijg ik bij de eerste klus van de ochtend een prachtige zonsopgang cadeau.

20 augustus 2007

Impa pinkt een traan weg om een egel

Mijn vader reed nietsvermoedend zijn straat uit, toen er voor hem op de weg opeens een milkshakebeker verscheen die verwoed rondjes draaide. Omdat mijn vader de domste niet is en zich realiseerde dat je papieren bekers dat normaal gesproken niet ziet doen, stapte hij uit om poolshoogte te nemen. De beker bleek aan de open kant helemaal volgestopt te zitten met egel. Het beest had z'n kop erin gestoken en kon er niet meer uit omdat zijn stekels aan de binnenkant bleven steken achter de rand. Het enige wat hij nog kon, was ermee achteruit lopen. Wie weet hoe lang hij er al mee had geworsteld? Ik pinkte een traan van mijn wang en keek mijn vader hoopvol aan. Hij vervolgde zijn verhaal: "Ik overwoog of ik hem zou bevrijden of dat ik het maar zo zou laten." In de korte stilte die volgde, hoorde ik een dof gerommel, gevolgd door een zware dreun. Bam. De aarde trilde. Mijn vader was van zijn voetstuk gevallen. Het besef schoot door me heen dat mijn bloedeigen pa in staat scheen met droge ogen een in een beker vastgeklemde egel achteruit rondjes te laten draaien op straat tot het beestje zou bezwijken van uitputting en wanhoop. Hij zag het in ieder geval als optie. Was hij een sadist? Had ik me dan al die tijd in hem vergist? Toen vaderlief net lang genoeg had gezwegen om de blik van schok en ongeloof op mijn gezicht te zien verschijnen, zei hij lachend: "Ik heb hem bevrijd. En als eerbetoon heb ik de bocht in onze straat 'De bocht van de gelukkige egel' gedoopt." Ik overwoog of ik hem zou stompen of dat ik het maar zo zou laten.

18 augustus 2007

Het is maar goed dat ik geen brede wielen heb

Aan het eind van de zomer zie je overal slordige vogels. Vooral bij kraaien en eksters valt het me op. Die zijn deze zomer uit het ei gekropen en nog niet helemaal af. De helft van hun veren zit in de war en de andere helft niet, alsof ze thuis een pot gel hebben voor een net-uit-je-nestlook. De ene helft van hun veren is pluizig en de andere helft normaal. En er is ook iets met hoe ze doen. Het lijkt wel alsof ze dronken zijn, want ze kunnen steeds niet kiezen of ze nou moeten hippen of of vliegen en alles wat ze doen, lijkt onbeholpen. Soms vraag ik me af waarom een ogenschijnlijk volwassen vogel ergens zo lang niks zit te doen en stompzinnig lawaai zit te maken, en dan komt er een net iets grotere vogel zonder punkveren om de puber mee te nemen, een boom in. Of ik kom eraan fietsen en dan zie je ze gewoon denken dat er iets moet gebeuren. Dan worden ze door hun instinct gealarmeerd over naderend gevaar, maar uiteindelijk door gebrek aan ervaring en inschattingsvermogen verleid tot een of ander halfslachtig hopje. Alleen dan net niet helemaal tot aan de rand van het fietspad. Het is maar goed dat ik zo vogellievend ben. Of dat ik geen hele brede wielen op mijn fiets heb. Precies zo breed als het fietspad, bijvoorbeeld.

16 augustus 2007

Klikkerdeklik

Als je je 's nachts in je slaap omdraait door op 'omdraaien' te klikken, zit je dan te veel achter de computer?

15 augustus 2007