06 oktober 2012

Een nieuw blog

Er is een nieuw blog. Hier op Impalinea liggen alle stukjes van Impa nog te glimmen in het archief, maar na ruim een jaar blogpauze schrijft Dymph nu verder op  haal adem. glimlach.

08 mei 2011

Impa neemt afscheid

Romige sojayoghurt, vermengd met sinaasappelsap tot een frisse en niet al te zoete drinkyoghurt. Banaan en muesli met noten. Grote kom plus lievelingslepel. Soms heb ik 's avonds voor het slapengaan al zin in het ontbijt van de volgende dag. Als ik dan om 6 uur wakker word, nog vóór de beloofde warmte van de lentedag, is het helemaal niet moeilijk om op te staan en achter de computer te kruipen. Wat een ontbijtje al niet voor levensgeluk kan opleveren.
Het ging een stuk minder vanzelf om dit stukje te tikken. Afscheid nemen heeft zijn eigen natuurwetten. De tijd kruipt langzamer in het land van afscheid nemen dan in het land waar de dagelijkse dingen voortrollen. Traag kleeft afscheid soms vast aan de grond voor het verder kan. Maar zodra er losgelaten is, staat het op uit het troebele slijk. Dan voegt het zich helder en schoon weer bij het voortrollen der dingen en schikt het zich weer naar de herkenbare voortgang der tijd.

Ik neem afscheid van Impalinea. Het blog bestond de afgelopen maand 4 jaar en in die maand besloot ik op een dag dat het genoeg was geweest. Er is in 4 jaar veel gebeurd en veel veranderd. Het blog is een goede metgezel geweest. Het was een lijntje met de buitenwereld, een podium voor wat ik wilde laten zien, een tijdverdrijf, een kans om te delen. Een manier om hardop te denken. Een proeftuin voor tekst en beeld. Een plek om gehoord en gezien te worden. En nu is het, denk ik, gewoon klaar. Niet dat er niets meer verandert in mijn leven. Het lijkt wel alsof verandering sneeuwbalsgewijs van een helling rolt: eenmaal in beweging gaat het steeds sneller en wordt het steeds groter. De ene goede beslissing leidt tot de volgende, inzicht tot inzicht, helen tot helen, geluk tot geluk.

Jij, lezer van mijn blog, hebt mij in die 4 jaar afscheid zien nemen van de ene geliefde en een nieuwe liefde zien verwelkomen. Mijn huidige lief, mijn liefste lief. Je hebt me uit Utrecht zien vertrekken en naar Groningen zien verhuizen, altijd met één been in Nijmegen, de stad van mijn lief. Je hebt me thuis zien komen in een nieuw huis, met mijn eigen tuin. Je hebt me zien beginnen aan een deeltijdopleiding aan de kunstacademie. Je hebt me jaar in jaar uit naar Stockholm zien reizen en naar mijn geliefde Vlieland. Je hebt me verslag zien doen van een reis die me diep heeft geraakt. Je hebt oud & nieuw zien komen en gaan. Je hebt gelezen over wat me ontroert en verwondert. Heel af en toe over waar ik me aan erger. Je hebt de dagelijkse dingen meegekregen. Je hebt gelezen hoe ik met de dieren leef en wat de mensen met me doen. Hoe mijn fantasie soms een loopje met me neemt. Zonder dat je mijn privéleven kende, zonder dat je wist of het op dat moment nou goed of slecht met me ging, heb je toch vaak even door mijn bril naar de wereld gekeken en er zo een stukje van met mij willen delen. En daar ging het nou precies om. Want ik ben niet zo iemand die 'voor zichzelf' blogt. Dan had ik het wel in een schriftje gedaan en dat in een stoffige doos gelegd. Of het in een Wordbestand getikt en dat netjes gearchiveerd op een harde schijf. Nee, ik deed het voor het virtuele lijntje met de lezer. Heel erg bedankt daarvoor, jij. Voor alle keren dat je mijn stukjes hebt gelezen, een reactie hebt achtergelaten, een gastlogje hebt geschreven of een link naar mijn blog hebt geplaatst. Het was een feestje, vier jaar lang, en jij was één van de eregasten.
En nu? Lees nog eens een oud stukje, of kijk nog eens naar de foto's. Klik hiernaast gewoon op een maand in het archief of op een onderwerp uit de lijst. Of ga eens op bezoek bij een van mijn favoriete bloggers. Ze zijn het waard. En als jij hier ook klaar bent, dan wandel je verder, net als ik.

Aan de horizon flakkert een nieuw licht. Kom, we beginnen gewoon met lopen.


24 april 2011

Impa en de mist



Aan het begin van de vorige week was het mistig op Vlieland. De mist kwam van de Noordzee en hing alleen boven het strand en de camping in de duinen. 200 meter landinwaarts scheen gewoon een zonnetje en in het dorp hebben de meeste mensen nooit vermoed dat er zich die dag op het strand een parallelle wereld ontvouwde. Ik nam de bus naar het einde van het eiland en liep terug over de volle lengte van het Noordzeestrand. Als ik in het midden van het strand liep, kon ik door de mist de duinen rechts van mij niet zien en de zee links van mij ook niet. Rondom mij verdween alles in een dikke laag wit, waar de ogen niet op konden focussen. Het enige dat er doorheen drong, was het harde geluid van de branding, heel dichtbij en toch onzichtbaar. Zo liep ik daar, niets te zien, maar wel te ruiken, luisteren en voelen. Af en toe doemde er plotseling een auto of een wandelaar op uit de mist, die na het voorbijgaan alweer verdwenen was in het wit voor ik tijd had om over mijn schouder te kijken. Ik tuurde die dag dus niet in de verte, maar hield mijn blik dichtbij. Naar binnen gericht, en met aandacht voor elke stap die mijn voeten zetten. En ik zocht op het zand naar hartjes voor mijn lief.

Later die week kwam met de warmte ook het gras. En met het gras het zwijgen.

22 maart 2011

Impa's fietsenreparatieman

Mijn lief heeft mijn fiets gefikst. Als hij zich over het wiel buigt of naast de kettingkast op zijn hurken zit en rustig nadenkt tijdens het werken, zie ik weer hoe mooi ik zijn onderarmen vind, met het zachte haar erop, en de bedaarde motoriek van handen die kracht zetten. Dat hij mijn fiets repareert, die al zo lang in de tuin stond omdat ik dacht dat het me te veel geld zou kosten, zodat ik al een jaar lang binnen de stad overal naartoe loop, betekent meer dan alleen een gerepareerde fiets. Het staat voor zijn zorg voor mij, zijn ontfermen en beschermen. Wat je elkaar als geliefden geeft: zachte hulp en zorg, gewoon vanuit je eigen kracht en vanuit alles wat je waard bent. Daarom strijk ik ook graag zijn overhemden voor hem. En masseer ik zijn voeten. We geven wat we te geven hebben, zonder etiket en niet uit het veld geslagen door misplaatste emancipatie.

Mijn man fikst mijn fiets. Hij is mijn held.

12 maart 2011

Japan en de kracht van compassie

Vandaag wil ik graag het logje van Marloes op TussenpoZEN met u delen (klik). En ik heb er helemaal niets aan toe te voegen.

02 maart 2011

28 februari 2011

Een zwijn op een berghelling

Ergens op een Spaanse berghelling ligt een mobieltje, tussen de talloze glanzende stenen, hoekig en scherp, die de Sierra Nevada in de loop der eeuwen heeft prijsgegeven aan de elementen. In de zon glitteren de stenen verrassend zilver. 's Nachts, bij het licht van de maan, glimt de zilveren strip van het mobieltje stilletjes terug. Af en toe licht zijn schermpje even op, als er iemand een sms stuurt. Een nieuwsgierig zwijn snuffelt er even aan. Troepen zwijnen trekken 's nachts over deze hellingen, op zoek naar eikels. Met hun neus woelen ze de grond om en trekken er diepe voren in. Het zwijn laat het mobieltje verder ongemoeid en schuifelt verder, naar een drinkplek verderop. Herders hebben er een reservoir gemaakt door een dammetje van stenen in de beek te bouwen. Het ruikt er naar wilde tijm. Het mobieltje licht weer op, zonder geluid. Als er iemand was geweest om te lezen wat er op het schermpje stond, had hij geweten dat het de laatste keer was. 'Batterij bijna leeg'. De zwijnen verdwijnen tussen de lage bomen en het dichte struikgewas. Al snel zijn de enige geluiden op de nachtelijke berghelling het kabbelen van de beek en het ruisen van de wind.

Het klopte ergens wel, dat ik mijn mobieltje kwijtraakte. Mijn lief en ik vlogen naar Spanje en namen de bus naar Granada. In de oude Moorse wijk Albaicín trokken we een week in een piepklein appartementje. Er was geen tv, geen radio en geen computer. Zelfs geen vaatwasser. In de smalle, kronkelige straatjes woonden tetterende huisvrouwen die de hele dag hun stoepje veegden en geen woord Engels spraken. Aan hun voeten keften opgewonden hondjes. De straatjes van de wijk liepen steil tegen een berghelling omhoog. Alle huisjes waren wit. Bovenaan de helling had je uitzicht over de hele stad en daar was ons dakterras. Aan de overkant van een kloof torenden de vestingwerken en paleizen van het Moorse Alhambra. In de verte schitterden, tussen de heuvels door, 's avonds de lichtjes van de voorsteden op de vlakte.

Een week lang zonder het zoemen en stralen van speelgoed met knoppen en stekkers. Zelfs mijn telefoon vertrok uit zichzelf. Wij leefden steeds langzamer, steeds meer op de plaats. Ik was een zwijn op een berghelling. Eten, drinken, slapen. Hij en ik. Zon en maan.

En bij terugkomst? Eerst even de laatste twee afleveringen van Boer zoekt vrouw, op de laptop. Dat dan weer wel.